ที่โต๊ะอาหารของตระกูลเจียง แม่ตระกูลเจียงก็พูดถึงเรื่องที่หลินเถาฮัวมาที่บ้านในวันนี้ด้วย
“ผู้หญิงคนนั้นวันนี้ยังกล้ามาถามถึงหน้าบ้านว่าเมื่อไรพวกเราจะไปสู่ขออีก ไม่เคยเห็นใครอยากแต่งงานจนออกนอกหน้าเท่านี้มาก่อนเลย”
เจียงจิ้งหางได้ยินคำเหล่านั้น เดิมทีก็แทบไม่อยากอาหารอยู่แล้ว ตอนนี้จึงวางตะเกียบลง พลางเอ่ยด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“ถ้าไม่อยากแต่งงานจนตัวสั่น จะไปทำเรื่องปีนเตียงได้อย่างไร ไม่แน่ว่าก่อนหน้านี้อาจเคยทำเรื่องไร้ยางอายยิ่งกว่านี้ด้วยซ้ำ”
พ่อตระกูลเจียงเห็นลูกชายผู้เคยสุขุมเยือกเย็นเสียกิริยาเพราะหลินเถาฮัว แต่ก็ไม่ได้เอ่ยห้ามปราม เขาย่อมไม่ชอบหลินเถาฮัวที่ใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้ เพียงแต่เข้าใจดีกว่าการเปลืองคำพูดไม่ได้ทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วเปลี่ยนแปลงได้
พ่อตระกูลเจียงจึงหันไปถามแม่ตระกูลเจียงที่มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน
“เรื่องหอพักของจิ้งหางจัดการเรียบร้อยหรือยัง”
เมื่อนึกถึงหอพักที่มีพื้นที่ไม่ถึงห้าสิบตารางเมตรของเจียงจิ้งหาง สีหน้าของแม่ตระกูลเจียงก็ยิ่งย่ำแย่ลง เพียงนึกว่าผักกาดขาวสดกรอบของบ้านตนจะถูกหมูอย่างหลินเถาฮัวเขมือบ ก็อดรู้สึกอึดอัดใจไม่ได้ แต่สถานการณ์ตอนนี้ หากไม่แต่งงานจริง ๆ ก็ยากจะลงเอยดี นางจึงเอ่ยอย่างไม่เต็มใจ
“...เก็บของเรียบร้อยแล้ว”
คำว่าเก็บของย่อมไม่ได้หมายถึงจัดบ้านให้เป็นเรือนหอ แต่หมายถึงไปเก็บข้าวของมีค่าทั้งหมดที่เจียงจิ้งหางวางไว้ที่นั่น แม้ตระกูลเจียงจะไม่ได้ขาดแคลนของเหล่านั้น แต่แม่ตระกูลเจียงก็กล้ำกลืนความขุ่นเคืองนี้ไม่ลง ไม่อยากเหลือของดีแม้แต่ชิ้นเดียวไว้ให้หลินเถาฮัว
พ่อตระกูลเจียงทำเป็นไม่เห็นสีหน้าของแม่ตระกูลเจียง แล้วพูดต่อ