เงินสินสอดที่เพิ่งถอนออกมาจากธนาคาร ถูกแม่ตระกูลหลินที่เดินตามติดไม่ห่างรับไปถือไว้ จากนั้นแม่ตระกูลหลินก็ยื่นทะเบียนบ้านให้หลินเถาฮัว แล้วให้นางไปจดทะเบียนสมรสกับเจียงจิ้งหาง
ใบรับรองการสมรสในยุคนี้เป็นเพียงกระดาษประกาศสีแดงแผ่นหนึ่ง ไม่มีรูปถ่าย หลินเถาฮัวมองใบรับรองในมืออย่างระมัดระวัง นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของนาง เงยหน้าขึ้นก็เห็นเจียงจิ้งหางยัดใบรับรองสมรสลงในกระเป๋าเอกสารอย่างส่ง ๆ
ในดวงตาของหลินเถาฮัวมีแววห่วงใย นางเอ่ยอย่างระมัดระวัง
“จิ้งหาง ไม่อย่างนั้นให้ฉันเก็บใบรับรองสมรสไว้ให้ไหม คุณใส่ไว้อย่างนี้เดี๋ยวก็หายหรอก”
เจียงจิ้งหางเพียงเหลือบมองหลินเถาฮัวอย่างเรียบเฉย
“ฉันยังต้องไปทำงาน คุณตามสบายเถอะ”
พูดจบเขาก็ก้าวยาว ๆ ออกจากสถานที่ที่ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก
หลินเถาฮัวยืนอยู่ที่เดิม มองเจียงจิ้งหางที่เย็นชากับตนแล้วอดเผยแววขมขื่นระหว่างคิ้วไม่ได้ สุดท้ายนางจึงไปที่ตระกูลเจียง แต่ยังไม่ทันได้ดีใจว่าจะได้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านพักหลังเล็กอันกว้างขวาง ก็ถูกแม่ตระกูลเจียงพาไปยังหอพักของเจียงจิ้งหางเสียก่อน
หอพักที่ดูไม่ใหญ่นัก แต่สำหรับตระกูลหลินแล้วนับว่ากว้างขวางมาก หลินเถาฮัวกลับไม่พอใจอยู่ในใจ
“คุณแม่ บ้านเรากว้างขนาดนั้น ฉันกับจิ้งหางอยู่ที่บ้านก็ได้……”
ยังไม่ทันที่หลินเถาฮัวจะพูดจบ แม่ตระกูลเจียงก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“พวกเธอแต่งงานกันแล้ว แน่นอนว่าต้องไปอยู่ข้างนอก จะมาอยู่กับคนแก่สองคนอย่างพวกเราทำไม ถ้าไม่เต็มใจก็กลับบ้านพ่อแม่เธอไป”