ปกติสะใภ้คนรองตระกูลหลินกับสะใภ้คนใหญ่ตระกูลหลินไม่ถูกกัน แต่คราวนี้กลับประสานเสียงเป็นแนวร่วมเดียวกันอย่างหาได้ยาก แล้วหันสายตามายังหลินเถาฮัว
“ใช่แล้ว ลูกสาวบ้านเราเป็นนักเรียนมัธยมปลายอย่างถูกต้อง สินสอดจะให้ขาดไม่ได้ แถมต้องมีค่าชดเชยอื่นด้วย ไม่เป็นบ้านก็งาน อย่างน้อยต้องได้สักอย่างสิ”
สะใภ้คนใหญ่ตระกูลหลินได้ยินสะใภ้คนรองพูดเช่นนั้น ก็กลอกตาคราหนึ่งก่อนรีบเสริมขึ้นทันที
“ถูกต้อง! ชื่อเสียงของเถาฮัวถูกตระกูลเจียงทำลายไปแล้ว ถ้าตระกูลเจียงไม่ชดใช้ด้วยบ้านหลังใหญ่ พวกเราก็จะฟ้องเขา บอกว่าตระกูลเจียงลวนลามผู้หญิง!”
พูดจบยังทำท่าราวกับฉลาดนักหนา หันไปมองหลินเถาฮัว
“เถาฮัว เจ้าอย่าถอยเชียวนะ แม่บอกให้ คราวนี้ถ้าเจ้าไม่ควบคุมบ้านสามีไว้ให้ดี ต่อไปเจ้าต้องลำบากแน่”
พอได้ยินคำพูดนี้ สายตาของแม่ตระกูลหลินก็พุ่งไปยังสะใภ้คนใหญ่ตระกูลหลินทันที ตอนแรกที่สะใภ้คนใหญ่แต่งเข้ามาก็ยังว่านอนสอนง่าย แต่พอคลอดลูกชายได้ก็กลายเป็นนายหญิงที่ไม่แตะงานอะไรสักอย่าง งานในบ้านทั้งหมดปล่อยให้น้องสามีที่ยังไม่แต่งงานทำ แถมยังต้องคอยปรนนิบัตินางอีก
พี่สาวคนรองของหลินเถาฮัวลงชนบทไปหลายปีแล้วเพราะอายุถึงเกณฑ์ นางกับน้องสาวอีกสามคนต่างเคยเห็นพี่รองถูกชีวิตในชนบทขัดเกลาจนเป็นอย่างไร ได้ยินว่าก่อนปีใหม่เพิ่งแต่งงานกับคนท้องถิ่นไปแล้ว
น้องสาวทั้งสามของหลินเถาฮัวก็ใกล้จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว โดยเฉพาะน้องสาวคนที่ห้าของตระกูลหลิน เมื่อได้ยินสะใภ้คนใหญ่กับสะใภ้คนรองพูดเช่นนั้น ก็หันสายตาเปี่ยมความหวังไปยังหลินเถาฮัว หากพี่สี่ได้งานมาจริงก็คงดี ไม่แน่ว่านางอาจไม่ต้องลงชนบท
แต่แค่คิดก็รู้แล้ว ต่อให้ได้งานมาก็คงไม่ถึงคราวนาง
เมื่อนึกถึงตรงนี้ แววตาเปี่ยมความหวังของน้องสาวคนที่ห้าก็เปลี่ยนเป็นความอิจฉาริษยา พี่สี่โชคดีอะไรอย่างนี้ ได้เรียนหนังสือ แถมตอนนี้ยังหาครอบครัวดีๆ ได้อีก ถ้าคนที่แต่งเข้าตระกูลเจียงเป็นนางก็คงดี
หืม? นางแต่งเข้าตระกูลเจียงหรือ? ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...