ซีซิ่วหยวนรับคำต่อจากที่พูดค้างไว้
“ทางตระกูลซ่งน่ะง่ายหน่อย ซ่งฉือเด็กคนนั้นผมเห็นว่าไม่เลว ขยันขันแข็งด้วย อยู่ฝ่ายเลขานุการสักสองสามปี ยังไงก็ต้องมีทางก้าวหน้า”
“มีทางก้าวหน้าก็จริง แต่ก็ต้องมีคนปูทางให้ด้วย” ซีเจ๋อไค่พูดอย่างไม่ใส่ใจ “หลังจากผู้อาวุโสตระกูลซ่งเกษียณไปแล้ว ข้างบนก็แทบไม่เหลือใครให้พึ่งพา หากซ่งฉืออยากก้าวขึ้นไป อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสักสิบปีแปดปี”
พูดจบ เขาก็ไม่ออกความเห็นเกี่ยวกับตระกูลซ่งอีก เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึก
ปัญหาของตระกูลซ่งไม่ได้อยู่ที่ซ่งฉือเก่งไม่พอ แต่อยู่ที่สะพานอย่างตระกูลซ่งนั้นแคบเกินไป
อนาคตของซ่งฉือต้องใช้เวลาแลกมา แต่สิ่งที่ตระกูลซีต้องการคือทรัพยากรและร่มเงาที่นำมาใช้ได้ทันที
ในตำแหน่งเช่นนี้ ก้าวช้าไปก้าวหนึ่ง ก็ช้าไปทุกก้าว
ซีเว่ยกั๋วไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงนั่งฟังลูกชายทั้งสองโต้ตอบกันเงียบ ๆ แน่นอนว่าเขาฟังออกว่าพวกเขากำลังพูดเรื่องอะไร
ซีเว่ยกั๋วยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า สายตาหยุดอยู่ที่ต้นหู่หยายเฒ่านอกหน้าต่าง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยประโยคที่ดูไม่เกี่ยวข้องขึ้นมา
“ได้ยินว่าผู้อาวุโสตระกูลกู่ ช่วงนี้สุขภาพยังดีอยู่”
ซีซิ่วหยวนกับซีเจ๋อไค่หันมามองเขาพร้อมกัน
ซีเว่ยกั๋วไม่ได้มองทั้งสองคน ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดี
“การประชุมใหญ่เมื่อเดือนก่อน เขายังพูดอยู่ตั้งยี่สิบนาที อายุปูนนี้แล้วยังพูดได้นานขนาดนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย”