ซีวหยวนจือเหลือบเห็นท่าทีของซ่งฉือด้วยหางตา รอยยิ้มวาบผ่านดวงตา รู้ว่าเขาควบคุมตัวเองได้ก็ดีแล้ว
ในยุคสมัยนี้ ถ้าเขาจงใจดื่มน้ำอัดลมที่นางดื่มไปแล้วเพื่อสนองความปรารถนาของตัวเอง นางจะขีดชื่อเขาออกทันที
นางเข้าใจความหมายของกู่หมิงยานครั้งก่อนเป็นอย่างดี แต่เพราะกู่หมิงยานมั่นใจเกินไปว่านางจะเลือกเขา นางจึงจงใจไม่ไปหาเขาตลอดสองวันนี้
ของที่ได้มาง่ายเกินไปจะมีใครเห็นค่า โดยเฉพาะในสายตาของกู่หมิงยาน นางยังเป็นฝ่ายเสนอตัวไปหาเขาถึงที่
แน่นอนว่านางไม่ได้มั่นใจเลยว่าจะควบคุมคนอย่างกู่หมิงยานได้ การไม่ยอมไปหาเขาถึงที่ก็เป็นวิธีคิดที่ติดตัวมา นางรู้สึกว่าหากเป็นฝ่ายไปหาเองก็เท่ากับเสียอำนาจต่อรอง แล้วหลังจากนี้ก็คงยากจะได้ประโยชน์
แทนที่จะยกให้เขาฟรี ๆ ก็เลือกทางที่เป็นประโยชน์กับตัวเองที่สุดดีกว่า
ตอนที่ซีวหยวนจือกับซ่งฉือหัวเราะคุยกันเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ ก็เห็นกู่หมิงยานยืนอยู่ ชายหนุ่มยังคงดูสูงส่งสง่างามในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีดำ
เพียงแต่ดวงตาที่ปกติแทบไม่มีอารมณ์ใด ๆ ตอนนี้กลับดูเย็นชายิ่งกว่าเดิม
“สหายซีวหยวนจือ พอจะคุยกับคุณสักสองคำได้ไหม”
เมื่อเห็นซีวหยวนจือเดินหัวเราะคุยกับซ่งฉือออกมา กู่หมิงยานก็รู้สึกขัดตาขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ที่แท้สองวันนี้ที่ไม่มาหาเขา ก็ออกมาเที่ยวกับเด็กหนุ่มที่ขนยังไม่ขึ้นนี่เอง
แล้วก่อนหน้านี้ที่มาพบเขาหมายความว่าอย่างไร หลอกเขาเล่นหรือ
กู่หมิงยานไม่รู้จักซ่งฉือ อีกทั้งซ่งฉือยังดูอ่อนวัย จึงเข้าใจไปเองว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของซีวหยวนจือ