แม้ช่วงนี้จะไม่อนุญาตให้ฟุ่มเฟือย แต่ภายในคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยก็ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง เซี่ยเจินเจินนั่งอยู่หน้าโต๊ะแต่งหน้า ฟังเสียงหยอกล้อสนุกสนานในลานบ้านของซีเจ๋อไค่ ว่าที่สามีของนาง กับเหล่าเพื่อนสนิทสมัยเด็ก แววตาและคิ้วของนางอ่อนโยนเสียจนแม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่รู้ตัว
ซีวหยวนจือยืนอยู่ด้านหลังเซี่ยเจินเจิน มองรอยยิ้มบนใบหน้าเจ้าสาวในวันนี้ผ่านกระจก ดวงตาก็มีรอยยิ้มบาง ๆ เช่นกัน เพียงแต่หากมองให้ดีจะเห็นว่าตอนนี้ดวงตาของนางไม่ได้จับจ้องสิ่งใดอยู่เลย
ในจังหวะนั้นเอง มารดาเซี่ยยิ้มพลางผลักประตูห้องเปิดออก เมื่อเห็นลูกสาวที่วันนี้ดูสดใสเป็นพิเศษ นางก็ส่งสายตาตำหนิแกมหยอกให้ ก่อนจะหลีกทาง เผยให้เห็นซีเจ๋อไค่ที่ยืนถือช่อดอกไม้อยู่ด้านหลัง ดวงตาเฝ้ารออย่างจดจ่อ
“ภรรยาจ๋า! ผมมารับคุณแล้ว!”
ซีวหยวนจือยิ้มแล้วถอยไปหนึ่งก้าว ไม่แย่งความสนใจ เพียงมองคู่บ่าวสาวในวันนี้
เซี่ยเจินเจินเป็นคนใจกว้าง ถึงตอนนี้ก็ไม่กระมิดกระเมี้ยน แม้แก้มจะแดงระเรื่อ แต่ก็ยังยิ้มพลางลุกขึ้น เดินไปหาเซี่ยเจ๋อไค่ด้วยตัวเอง แล้วยื่นมือออกไป
เซี่ยเจ๋อไค่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงแถว กุมมือเซี่ยเจินเจินไว้แน่นในอุ้งมือ ครั้นเซี่ยเจินเจินรับช่อดอกไม้ไปแล้ว เขาก็ออกแรงที่แขน อุ้มเจ้าสาวขึ้นจากพื้นทันที พร้อมหัวเราะร้องออกมา
“ได้โฉมงามกลับบ้านแล้ว!”
พูดจบเขายังยกเจ้าสาวในอ้อมแขนขึ้นลงเบา ๆ สองสามครั้ง จนเซี่ยเจินเจินอดส่งสายตาค้อนแล้วทุบอกเซี่ยเจ๋อไค่เบา ๆ ไม่ได้ ส่วนเหล่าเพื่อนสนิทสมัยเด็กในบริเวณนั้นก็ส่งเสียงโห่แซวอย่างเป็นมิตร
มารดาเซี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน เพียงแต่ในดวงตาซ่อนความอาลัยไว้เล็กน้อย แต่งออกไปแล้วก็กลายเป็นสะใภ้บ้านคนอื่น