ซูเยี่ยนเหอหันไปพูดกับอัญเหวินและคนอื่น ๆ ที่หน้าประตู
“รบกวนพวกเจ้าไปดูหน่อยว่ารถพยาบาลมาถึงหรือยัง แล้วก็ช่วยหากล่องยามาด้วย”
หลังจากทุกคนออกไปแล้ว ซูเยี่ยนเหอก็มองจี้อวิ๋นเจิงที่ยังยืนขวางหูขวางตาอยู่ด้วยแววตาเย็นชา ก่อนตวาดเสียงเข้ม
“ยังไม่หันหลังไปอีก!”
จี้อวิ๋นเจิงหันหลังไปตามสัญชาตญาณ ยืนหันหลังให้คนบนเตียง ฟังเสียงเสื้อผ้าถูกสวมใส่ดังสวบสาบ แล้วพลันนึกขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลว่า ในฐานะคนรักเก่าก็ยังต้องหันหลังให้อีกหรือ? เขากับนางเคยเปลือยกายต่อหน้ากันแล้วแท้ ๆ
แต่เมื่อนึกถึงสถานะหมอของซูเยี่ยนเหอและสภาพของซีวหยวนจือในตอนนี้ เขาก็ไม่คิดจะดื้อดึงกับซูเยี่ยนเหอ กลัวว่าจะทำให้อาการของซีวหยวนจือล่าช้า
ซูเยี่ยนเหอใช้ผ้าขนหนูเช็ดใบหน้า หน้าอก รักแร้ และแผ่นหลังของหญิงสาวที่ตัวแดงก่ำเพราะพิษไข้
จากนั้นจึงเปลี่ยนเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวให้นาง ปกปิดร่องรอยบนร่างกายจนมิดชิด เขาคิดว่าจือจือคงไม่อยากให้ใครเห็นร่องรอยเหล่านั้นบนตัวนาง
เมื่อรถพยาบาลมาถึงโรงพยาบาล ซูเยี่ยนเหอก็เปิดเผยสถานะหมอของตนทันที ตลอดทางเขาไม่ยอมให้หมอคนอื่นแตะต้องนาง ตรวจอาการ ลดไข้ และให้น้ำเกลือด้วยตัวเองทั้งหมด
เมื่อเห็นว่าการเต้นของหัวใจซีวหยวนจือค่อย ๆ กลับมาสม่ำเสมอ ซูเยี่ยนเหอจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนมองจี้อวิ๋นเจิงที่อยู่ข้างกาย แล้วแสยะยิ้มเย็นชา
ตอนนี้ในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงช่างภาพคนเดียว ส่วนคนอื่น ๆ รออยู่ที่บ้านพัก
ซูเยี่ยนเหอชกจี้อวิ๋นเจิงอย่างแรงโดยไม่ทันให้ตั้งตัว เขาไม่ได้ชกหน้า แต่ซัดเข้าที่ท้อง
จี้อวิ๋นเจิงถูกชกเข้าอย่างไม่ทันระวัง รู้สึกราวกับอวัยวะภายในถูกบีบอัดไปชั่วขณะ