จี้อวิ๋นเจิงมองคนทั้งสองที่กอดกันอยู่ สิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่เดินเข้าไปห้าม แต่กลับหนีออกจากสวนไปอย่างกับหนีเอาชีวิตรอด
บางทีความเย็นชาของซีวหยวนจือในช่วงหลายวันนี้ อาจทำให้เขาไม่กล้าเข้าไปเผชิญหน้าโดยไม่รู้ตัว เพราะกลัวว่าซีวหยวนจือจะเลือกซูเยี่ยนเหอและไม่เอาเขาอีก
ซีวหยวนจือยุ่งมาตลอดทั้งวัน ตกกลางคืนยังต้องเล่นเกมหน้ากล้องด้วยกันอีก ร่างกายของนางจึงถึงขีดจำกัดแล้ว
หากไม่ได้กินยาล่วงหน้า ตอนนี้นางคงเป็นลมไปแล้ว
ทว่าเมื่อนางกลับเข้าห้อง หยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนแล้วเข้าไปในห้องอาบน้ำ กลับพบคนที่ไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวอยู่ที่นั่น
ซีวหยวนจือยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนโยนก่อนหน้าเป็นแววหยอกเย้าอย่างจาง ๆ
“คุณชายจี นี่คืออะไรหรือ?”
เมื่อได้ยินคำเรียกห่างเหินจากซีวหยวนจือ ขอบตาแดงก่ำของจี้อวิ๋นเจิงก็ถูกสายน้ำจากฝักบัวเหนือศีรษะชะล้างกลบไปในพริบตา เขากัดฟันแน่น ก่อนยื่นมือคว้าตัวนางเข้ามาหา
จุมพิตที่ไม่สนใจสิ่งใดประทับลงมา ทั้งโกรธ ทั้งไม่ยินยอม และ...หวาดกลัว
ซีวหยวนจือไม่ได้ปฏิเสธ นางหลับตาสัมผัสริมฝีปากร้อนผ่าวของชายหนุ่ม
จี้อวิ๋นเจิงจูบนางพลางสะกดกลั้นเสียงสะอื้น น้ำที่หยดลงบนใบหน้าของนางไม่รู้ว่าเป็นน้ำตาหรือน้ำจากฝักบัว แต่สัมผัสนั้นร้อนผ่าวอยู่บ้าง
ซีวอวิ๋นจือโอบแขนรอบลำคอของชายหนุ่ม มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปถึงโคนผม จับเส้นผมยุ่งยาวของจี้อวิ๋นเจิงไว้ แล้วจูบเขาอย่างบ้าคลั่งและเร่งร้อนยิ่งกว่าเขา
เมื่อทั้งสองผละจากกัน ริมฝีปากก็แดงบวมจนดูแทบไม่ได้ จี้อวิ๋นเจิงแนบหน้าผากกับซีวหยวนจือ น้ำเสียงแหบพร่าปนหอบหายใจ ทว่าถ้อยคำกลับเจือความขุ่นเคืองจนแทบกัดฟันพูด
“เจ้าหญิงร้าย!”
ซีวหยวนจือใช้นิ้วลูบแก้มเรียบเนียนของชายหนุ่ม ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ดวงตาหรี่ปรือ ขนตาหลุบลงลากเป็นส่วนโค้งเย้ายวนตรงหางตา ชวนให้ผู้คนละสายตาไม่ได้