บทที่ 13 องค์หญิงน้อยแห่งตระกูลเย่ เถี่ยอันอัน
รถตู้ของผู้จัดการจอดอยู่หน้ากองถ่าย เมื่อประตูรถเปิดออก คนที่ก้าวลงมาก็ทำให้รอบข้างเงียบไปชั่วขณะ
เธอสวยมาก
ไม่ใช่ความสวยฉูดฉาด แต่เป็นความงามอ่อนหวานนุ่มนวล มองแล้วชวนให้รู้สึกสบายใจ
เธอสวมเสื้อขนเป็ดสีขาว ผมยาวสยายคลอไหล่ เวลายิ้มดวงตาจะโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ดูไม่มีท่าทีวางตัวเลยสักนิด
ด้านหลังเธอมีชายคนหนึ่งในเสื้อโค้ตสีดำเดินตามมา เขารูปร่างสูงใหญ่ คิ้วตาคล้ายเถี่ยอันอันอยู่หลายส่วน แต่บุคลิกเย็นชาเคร่งขรึมกว่ามาก
“สวัสดีทุกคน” เถี่ยอันอันยิ้มพลางโบกมือให้ทุกคน “ขอให้เปิดกล้องราบรื่นนะ ฉันเอารถชานมมาด้วย ทุกคนดื่มกันได้ตามสบายเลย!”
สิ้นเสียง รถเข็นที่บรรทุกชานมกับกาแฟมาเต็มคันก็เข็นเข้ามา
ทั้งกองถ่ายส่งเสียงเฮกันลั่น ทุกคนต่างพากันไปสั่งชานม
“ขอบคุณค่ะครูเย่!”
“ครูเย่ทั้งสวยทั้งใจดี!”
“ชานมนี่อร่อยมากเลย!”
……
เถี่ยอันอันถูกคนกลุ่มใหญ่รุมล้อมขอบคุณ เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่มีท่าทีถือตัวแบบคุณหนูใหญ่เลยสักนิด
กู้ซิงหม่างยืนอยู่นอกวง มองภาพตรงนั้นจากระยะไกล
ในมือเธอถือชานมร้อนอยู่หนึ่งแก้ว
คนรอบตัวเถี่ยอันอันเยอะเกินไปแล้ว ตัวประกอบตัวเล็ก ๆ อย่างเธอที่อยู่ท้ายแถว ไม่มีแม้แต่โอกาสเบียดเข้าไปพูดสักคำ
ช่างเถอะ
เธอก้มหน้าดื่มชานม
อร่อยดีนี่
พิธีเปิดกล้องดำเนินไปอย่างราบรื่น
วันรุ่งขึ้น ละครเรื่องลานลับวังลึกก็เริ่มถ่ายทำอย่างเป็นทางการ
กู้ซิงหม่างตื่นตั้งแต่ตีสี่
ไม่ใช่เพราะประหม่า แต่เพราะหิว