บทที่ 12 ของเซเว่นกินได้ ของผมกินไม่ได้หรือไง?
ดวงตากู้ซิงหม่างเป็นประกาย “เป็นสาวใช้คนหนึ่งที่อยู่ข้างกายนางรองสาม มีบทพูดด้วยนะ”
เมิ่งเยียนอวี่ “……”
สาวใช้ของนางรองสามเหรอ?
มีบทพูดด้วย?
เขามองเธอด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจอยู่บ้าง
สาวน้อยคนนี้ตามเซเว่นมาแล้ว มีความทะเยอทะยานแค่นี้เองเหรอ?
กู้ซิงหม่างไม่ทันสังเกตเห็นความเห็นอกเห็นใจในสายตาเขา ยังคงพูดอย่างตื่นเต้นว่า “พอซีรีส์ออกอากาศเมื่อไหร่ ฉันจะเรียกคุณมาดูนะ เราเพิ่มเพื่อนในวีแชตกันเถอะ!”
เมิ่งเยียนอวี่หันไปมองเซี่ยหรงจิ้นอีกครั้ง
เซี่ยหรงจิ้นไม่พูดอะไร และไม่ได้คัดค้าน
เมิ่งเยียนอวี่หยิบโทรศัพท์ออกมา เพิ่มเธอเป็นเพื่อนในวีแชต
เซี่ยหรงจิ้นมองทั้งสองคนคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ในใจพลันรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ตอนมื้อกลางวัน
อาหารที่พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินยกมาเสิร์ฟจัดแต่งอย่างประณีต เป็นชุดแยกจาน
เซี่ยหรงจิ้นเป็นคนรักความสะอาด เรื่องนี้เป็นแบบนี้มาโดยตลอด
ตอนกู้ซิงหม่างตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอยังสะลึมสะลืออยู่ ไม่ทันได้กินอาหารเช้า จึงหิวจนแทบทนไม่ไหวมานานแล้ว
เธอกินเร็ว แต่กินอย่างเอร็ดอร่อย
แก้มตุ่ย ดวงตาหยีลง พอได้กินของอร่อยก็ยังส่งเสียง “อืม” ออกมาด้วย
เมิ่งเยียนอวี่มองท่าทางตอนเธอกิน จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอาหารของตัวเองอร่อยขึ้นมาเหมือนกัน
เซี่ยหรงจิ้นมองเธอแล้วพลอยเจริญอาหารไปด้วย กินมากกว่าปกติอยู่บ้าง
เมิ่งเยียนอวี่ทำหน้าแปลกใจ “เซเว่น วันนี้คุณเจริญอาหารดีนะ”
กู้ซิงหม่างกวาดอาหารส่วนของตัวเองจนหมดแล้ว เลียริมฝีปากอย่างยังไม่จุใจ ก่อนจะจ้องอาหารส่วนของเซี่ยหรงจิ้น