บทที่ 18 ไอ้ของไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าดีอย่างไรมาแย่งคนของฉัน
วางสายแล้ว เขาก็หันมามองเธอ
“รออยู่นะ”
ดวงตาของกู้ซิงหม่างเป็นประกาย
ความหงุดหงิดเมื่อครู่หายวับไปทันที เธอเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างเต็มหน้า ประจบเอาใจสุดฤทธิ์
เธอยื่นมือออกมาจากใต้ผ้าห่ม ชูขึ้นเหนือศีรษะทำเป็นรูปหัวใจดวงใหญ่
“ขอบคุณพ่อคุณผู้อุปถัมภ์ค่ะ!”
เซี่ยหรงจิ้นเหลือบมองเธอ ไม่ได้พูดอะไร ทว่ารอยยิ้มพึงพอใจก็ผุดขึ้นในดวงตา
เขาเดินไปข้างเตียง ก้มมองเธอ
“ฉันไปแล้วนะ”
กู้ซิงหม่างกะพริบตาปริบ ๆ โบกมือให้ “บ๊ายบาย เดินทางปลอดภัยนะคะ”
จู่ ๆ เขาก็ก้มลงมา จับท้ายทอยเธอไว้ แล้วจูบเธอ
ไม่ใช่จูบหวานซึ้งอ้อยอิ่งเหมือนก่อน แต่เป็นจูบเร่าร้อนและลึกล้ำ
กู้ซิงหม่างถูกจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว มือกำแขนเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
ผ่านไปนานทีเดียวกว่าเขาจะยอมปล่อยเธอ
ลมหายใจของเขาหนักหน่วงเล็กน้อย ในดวงตามีคลื่นอารมณ์มืดลึกลุกโหม
เขามองเธอ ลูกกระเดือกขยับ เสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง “รอฉันกลับมา”
พูดจบ เขาก็ยืดตัวขึ้น เตรียมจะเดินออกไป
กู้ซิงหม่างหอบหายใจ มองแผ่นหลังของเขาตอนหันตัว แล้วเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อไว้
เขาชะงัก หันกลับมา
เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาฉ่ำน้ำ ริมฝีปากแดงระเรื่อเพราะถูกเขาจูบ ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายเย้ายวน
“อย่าไป” เธอพูดด้วยเสียงนุ่มนิ่ม
เซี่ยหรงจิ้นจ้องเธออยู่สองวินาที
ร่างกายของเขาก็ตอบสนองขึ้นมาอีกครั้ง
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ข่มแรงปรารถนานั้นไว้ แล้วยกมือขึ้นลูบผมเธอ
“ทำไมถึงชอบอ้อนนักนะ”
น้ำเสียงแหบพร่า ในดวงตาเพิ่มความเอ็นดูขึ้นมาอีกส่วนโดยที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัว
ถ้าไม่ใช่เพราะมีเรื่องด่วน เขาคงอยากยกเลิกการเดินทางไปทำงาน กดเธอลงบนเตียง แล้วจัดการเธอให้หนำใจตลอดทั้งคืน