บทที่ 19 ตัดสินใจแล้ว เธอจะขอทรัพยากรจากพ่อคุณผู้อุปถัมภ์
“คนไหนเหรอ?”
“คนที่แสดงเป็นชิงไต้ไง” เสี่ยวเจียงลดเสียงลง “คนที่หน้าตาสวยใช้ได้คนนั้นน่ะ
ปกติเธอเป็นคนที่กระตือรือร้นกับการกินข้าวที่สุด แต่คืนนั้นตอนสองทุ่มที่กองถ่ายแจกข้าว เธอกลับเดินออกไป ไม่ได้กิน
เวลามันตรงกันพอดี……”
เถี่ยอันอันกำลังแต่งหน้าเติมอยู่หน้ากระจก พอได้ยินอย่างนั้น มือที่กำลังขยับก็ชะงักไป นึกออกแล้วก็ยิ้มเยาะเล็กน้อย
“เสี่ยวเจียง เธอคิดมากไปแล้ว”
เสี่ยวเจียงชะงักไป “แต่ว่า……”
“ไม่มีแต่” เถี่ยอันอันวางลิปสติกลง มองใบหน้าตัวเองในกระจก น้ำเสียงเรียบเฉย “เจินเกอเกอไม่มีทางเอาเปรียบคนใกล้ตัว”
เธอหันไปมองเสี่ยวเจียงแล้วพูดต่อ “ถ้าเขาเลี้ยงใครไว้จริง จะปล่อยให้คนนั้นมาเล่นเป็นนางร้ายสมทบเสาหลักเบา ที่บทน้อยจนแทบไม่มีใครนับในกองถ่ายงั้นเหรอ?”
เสี่ยวเจียงลองคิดดูแล้วก็รู้สึกว่า……ฟังดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
“ก็จริง” เธอพยักหน้า “บุคคลระดับคุณเซี่ย แค่เอ่ยปากสั่งสักคำ คนในวงการบันเทิงที่อยากประจบตระกูลเซี่ยก็คงแย่งกันหัวแทบแตก เอาทรัพยากรที่ดีที่สุดมาประเคนให้เธอถึงที่”
เถี่ยอันอันหันกลับไปแต่งหน้าต่อ
“เพราะงั้น อย่าคิดไปเองให้มากเลย”
เสี่ยวเจียงขานรับเบา ๆ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
แต่เธอไม่รู้เลยว่ามีเงาคนหนึ่งวูบผ่านไปนอกประตู
หลินหร่านยกมือปิดปาก วิ่งเหยาะ ๆ ไปหากู้ซิงหม่าง
กู้ซิงหม่างกำลังนั่งยอง ๆ แทะแอปเปิลอยู่ตรงมุมห้อง
“หม่างหม่าง หม่างหม่าง!” หลินหร่านย่อตัวลง ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ทำเสียงลึกลับ “เดาสิว่าเมื่อกี้ฉันได้ยินอะไรมา!”
กู้ซิงหม่างกัดแอปเปิลหนึ่งคำ ถามเอาใจว่า “อะไรเหรอ?”
หลินหร่านเหลือบมองรอบ ๆ แล้วลดเสียงลง “วันนั้นอาจารย์เถี่ยรอท่านชายองค์รัชทายาทไม่ใช่เหรอ? ดูเหมือนท่านชายจะไปหาผู้หญิงคนอื่นแล้ว!”
กู้ซิงหม่างชะงักไปขณะเคี้ยวแอปเปิล แต่ก็แสร้งทำเป็นตกใจ “จริงเหรอ?”