บทที่ 17 อย่าเพิ่งไป นอนที่นี่เถอะ
ดุดัน เร่งร้อน มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเจลอาบน้ำปะปนกับกลิ่นไม้จันทน์เย็นเยียบที่ติดกายเขามาแต่เดิม
กู้ซิงหม่างถูกจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังแนบกับบานประตูเย็นเฉียบ เบื้องหน้าคือร่างกายร้อนผ่าวของเขา
ราวกับตกอยู่ท่ามกลางน้ำแข็งกับเปลวไฟ
เธออยากพูด อยากถามว่าเขามาเพื่อยกเลิกสัญญากับเธอหรือเปล่า
แต่เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอพูด
มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ แล้วยกตัวเธอขึ้นเล็กน้อยจนปลายเท้าแทบลอยจากพื้น
มืออีกข้างประคองท้ายทอยเธอ ปลายนิ้วสอดเข้าไปในเส้นผม กดตรึงเธอไว้จนหนีไปไหนไม่ได้
จูบของเขาลึกขึ้น หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ
กู้ซิงหม่างเริ่มหายใจไม่ทัน นิ้วมือกำปกเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาแน่น
“อืม...”
เธอดิ้นเล็กน้อย เบือนหน้าหนีแล้วสูดลมหายใจ
“เซี่ยหรงจิ้น...”
เขาตามมาจูบเธออีกครั้ง
คราวนี้แผ่วเบาลงเล็กน้อย แต่กลับแนบชิดไม่ยอมห่าง
กู้ซิงหม่างถูกจูบจนขาอ่อน ทั้งร่างแทบจะห้อยอยู่บนตัวเขา
เขาถึงยอมผละริมฝีปากออก แต่ยังไม่ยอมปล่อยเธอ
เขาก้มหน้าซุกอยู่ตรงซอกคอเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวพรมลงบนผิวเธอเป็นระลอก
“พรุ่งนี้ผมต้องไปทำงานต่างเมือง” เสียงเขาแหบพร่า ทว่าชวนให้ใจสั่น
กู้ซิงหม่างทำหน้าฉงน