บทที่ 9 เด็กดี
เซี่ยหรงจิ้นชะงักไปหนึ่งวินาที แล้วพยักหน้า
ดวงตากู้ซิงหม่างเป็นประกาย เธอก้มลงหยิบกระเป๋าขึ้นมา
เธอล้วงถุงใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันตุงพองเต็มไปหมด พอเปิดออก ข้างในก็เป็นขนมมี่ซาเตาเต็มถุง
ขนมเป็นก้อนสี่เหลี่ยมสีทอง เคลือบน้ำตาลใสวาว โรยงาไว้ด้านบน มันเยิ้มเป็นเงา
กู้ซิงหม่างหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้น ยื่นไปจ่อริมฝีปากเขา “นี่”
เซี่ยหรงจิ้นก้มมองแวบหนึ่ง
มันเยิ้ม ๆ หวานเลี่ยน ๆ
เขาขมวดคิ้ว หันหน้าหนี
“ไม่กิน”
กู้ซิงหม่างไม่โกรธ เธอชักมือกลับแล้วกัดกินเอง
“อื้ม...” เธอหรี่ตา แก้มป่องตุ่ย “อร่อยจริง ๆ นะ ลองชิมหน่อยสิ!”
เซี่ยหรงจิ้นไม่ขยับ
กู้ซิงหม่างเคี้ยวตุ้ย ๆ กลืนลงไป แล้วกัดอีกคำ พูดอู้อี้ทั้งที่ยังเคี้ยวอยู่ “ถ้าคุณไม่กิน ฉันกินหมดนะ ขนมแบบจีน ๆ อย่างนี้เหมาะกับท้องของเด็กน้อยอย่างฉันที่สุดแล้ว...”
เธอกินอย่างเอร็ดอร่อย
ในห้องโดยสารเล็ก ๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นหวานเลี่ยนของขนมมี่ซาเตา คลอไปกับเสียงเคี้ยวอย่างมีความสุขของเธอ
เซี่ยหรงจิ้นมองใบหน้าด้านข้างของเธอ
เวลาเธอกินอะไร ดวงตาจะหรี่ลง ขนตายาวงอนสั่นระริก
ริมฝีปากชุ่มฉ่ำเป็นประกาย ขยับเบา ๆ ตามจังหวะการเคี้ยว
เธอกัดอีกคำ
ริมฝีปากเผยอออก เผยให้เห็นฟันขาวเรียงสวย ตอนกัดลงไป ริมฝีปากจะบุ๋มลงเล็กน้อยแล้วเด้งกลับ
ลูกกระเดือกของเซี่ยหรงจิ้นขยับขึ้นลง
เขาจ้องริมฝีปากของเธอ
มีเกล็ดน้ำตาลติดอยู่ ดูนุ่มนิ่มและหวานฉ่ำ
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกหิวขึ้นมา
ไม่ใช่หิวท้อง
แต่เป็นความหิวอีกแบบหนึ่ง