บทที่ 10 ท่านหวัง ส่งคุณหนูกู้กลับบ้าน
ฝนกับลมเบาลงแล้ว
เฮลิคอปเตอร์มาถึงอย่างรวดเร็ว
กู้ซิงหม่างซุกอยู่ในอ้อมแขนของเซี่ยหรงจิ้น หลับอย่างงัวเงีย ได้ยินเสียงใบพัดดังกระหึ่มอยู่เหนือศีรษะ จากนั้นทั้งร่างก็ถูกอุ้มขึ้น
เธอโอบคอเขาตามสัญชาตญาณ ซุกหน้าเข้ากับซอกคอของเขา
อบอุ่น สบายมาก
เธอถูไถเบา ๆ
เซี่ยหรงจิ้นก้มมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร อุ้มเธอขึ้นเฮลิคอปเตอร์
กู้ซิงหม่างถูกวางลงบนเบาะนุ่ม ๆ มีผ้าห่มคลุมตัวไว้
เธอถูกทำให้ตื่น หรี่ตามองออกไปข้างนอก นอกหน้าต่างมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย มีเพียงสายฝนที่เฉียงผ่านกระจกหน้าต่าง
เซี่ยหรงจิ้นนั่งอยู่ข้างเธอ ถือโทรศัพท์จัดการอะไรบางอย่าง
เธอมองเขาแวบหนึ่ง
ใบหน้าด้านข้างมีเส้นสายคมเข้ม ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย สีหน้าเย็นชาเสียจนดูไม่เหมือนคนเดียวกับที่เมื่อครู่กดเธอไว้ในรถแล้วเรียกว่าที่รักเลยสักนิด
ผู้ชายเฮงซวย
สองหน้าเสียจริง
เธอถอนสายตากลับมา ไม่นานก็เริ่มง่วงอีกครั้ง
ไม่นานนัก เฮลิคอปเตอร์ก็เริ่มลดระดับลง
ถึงบ้านพักอวิ๋นหลานแล้ว
กู้ซิงหม่างถูกอุ้มขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เธอไม่แม้แต่จะลืมตา ซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างสบายใจ ปล่อยให้เขาอุ้มขึ้นบันไดเข้าไปในห้องนอน
จากนั้นเธอก็ถูกวางลงในห้องน้ำ
น้ำในอ่างเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว มีไอร้อนลอยกรุ่น กลีบกุหลาบลอยอยู่บนผิวน้ำ ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง