บทที่ 11 ถึงอย่างไรก็เป็นคนของเขา เซเว่นทำเกินไปแล้ว
ดวงตาของกู้ซิงหม่างเป็นประกายขึ้นมาทันที
ผู้มาช่วย!
เธอลากกระเป๋าเดินทางวิ่งไปอย่างรวดเร็ว กลัวว่าเขาจะหายไปในฝูงชน
“คุณเซี่ย คุณเซี่ย!”
ฝีเท้าของเซี่ยหรงจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง
ชายหนุ่มสวมแว่นที่เดินอยู่ข้างเขาก็หยุดตาม หันกลับไปมองยังต้นเสียง
กู้ซิงหม่างวิ่งจนหอบหืด แก้มน้อยแดงระเรื่อ ลากกระเป๋าเดินทางวิ่งเหยาะ ๆ มาหาเขาเหมือนลูกสุนัขที่เห็นเจ้าของ
ฉีถัง ผู้ช่วยของเซี่ยหรงจิ้น เพิ่งพบหญิงสาวคนนี้เป็นครั้งแรก
สวยมาก
ใบหน้าประณีต ดวงตากลมโตเป็นประกาย เวลายิ้มก็โค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ทั้งตัวราวกับเปลวไฟ ร้อนแรงและมีชีวิตชีวา
แตกต่างจากเจ้านายใหญ่ผู้เย็นชาเหมือนน้ำแข็งของเขาอย่างสุดขั้ว
เขาเหลือบมองเซี่ยหรงจิ้นโดยไม่รู้ตัว
เจ้านายของเขาไม่มีสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ แต่ฝีเท้าชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย
ฉีถังติดตามเขามาห้าปี จึงตีความได้ทันทีว่า รู้จักกัน
กู้ซิงหม่างวิ่งเร็ว ไม่นานก็ถึงตรงหน้า
เธอไม่ได้ทักเซี่ยหรงจิ้นก่อน กลับยิ้มให้ฉีถัง เผยลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง “สวัสดีค่ะ!”
ฉีถังชะงักไป ก่อนจะพยักหน้าตอบตามสัญชาตญาณ
กู้ซิงหม่างถามยิ้ม ๆ “พวกคุณกำลังจะไปมณฑลวายใช่ไหมคะ”
ฉีถังไม่ได้คิดอะไร พยักหน้าตอบ “ใช่ครับ”
จากนั้นเขาก็เห็นสีหน้าเจ้านายของตัวเองขรึมลงทันตา