บทที่ 20 ประตูเปิดออก มีร่างสูงใหญ่ยืนอยู่
หนึ่งนาที
สองนาที
ไม่มีการตอบกลับ
เธอเบื่อจนหน่าย เริ่มไล่ดูห้องแชต ข้อความทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เธอส่งไปเอง
ราวกับทำตามหน้าที่ ทุกวันทักทายหนึ่งประโยค
“พ่อคุณผู้อุปถัมภ์ที่รัก คิดถึงคุณนะ”
“พ่อคุณผู้อุปถัมภ์ที่รัก รักคุณนะ”
“พ่อคุณผู้อุปถัมภ์ ช่วยสนใจฉันหน่อยได้ไหม”
“พ่อคุณผู้อุปถัมภ์ ดูหัวใจของฉันสิ เป็นหัวใจที่รักคุณนะ [บิ๊วบิ๊วยิงหัวใจดวงน้อยของฉันใส่คุณ.jpg]”
……
เธอจ้องห้องแชต ใจลอยไปเล็กน้อย
ถ้าไม่ใช่เพราะเงินเดือนหนึ่งล้านของเดือนนี้เพิ่งเข้าบัญชีเมื่อวาน เธอคงสงสัยไปแล้วว่าเขาลืมหรือเปล่าว่ายังเลี้ยงนกแก้วกรงทองไว้อีกตัว
**
“ลานลับวังลึก” เริ่มถ่ายทำตั้งแต่ต้นเดือนมีนาคมจนถึงปลายเดือนพฤษภาคม และปิดกล้องอย่างเป็นทางการในวันที่ 30 พฤษภาคม
งานเลี้ยงปิดกล้องจัดขึ้นที่โรงแรมที่ดีที่สุดในเมืองหลวง ยิ่งใหญ่สมฐานะ
นี่เป็นละครเรื่องแรกที่เถี่ยอันอันถ่ายหลังกลับประเทศ และเป็นผลงานเปิดตัวในวงการของเธอ คนที่ควรมาก็มากันครบ
ทั้งผู้มีอำนาจจากฝ่ายทุน ผู้บริหารบริษัทบันเทิง ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ชื่อดัง รวมถึงดาราดังที่กำลังเป็นกระแสอีกหลายคน
นักแสดงตัวประกอบเล็ก ๆ อย่างกู้ซิงหม่าง เดิมทีไม่มีสิทธิ์มาร่วมงานระดับนี้
แต่เถี่ยอันอันรู้จักวางตัว เรียกนักแสดงในกองที่พอจะเอ่ยชื่อได้มาร่วมงานกันหมด
โอกาสแบบนี้ สำหรับนักแสดงดังแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับนักแสดงหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการ ถือเป็นพระคุณอันยิ่งใหญ่จริง ๆ
“หม่างหม่าง คุณครูเถี่ยเป็นคนดีจริง ๆ นะ นอกจากจะให้ค่าตัวสูงแล้ว ยังนึกถึงหน้าใหม่อย่างพวกเราอยู่เสมอ คอยมอบโอกาสให้พวกเรา หายากจริง ๆ” หลินหร่านตื่นเต้นสุด ๆ สรรเสริญไม่ขาดปาก
กู้ซิงหม่างพยักหน้า
ไม่ว่าเถี่ยอันอันจะเป็นคนอย่างไรในยามส่วนตัว แต่เรื่องที่เธอทำครั้งนี้ก็เรียกได้ว่าไม่มีอะไรให้ติจริง ๆ