บทที่ 21 รับเธอไว้ แล้วดึงเข้ามาในอ้อมแขน
เป็นเมิ่งเยียนอวี่
เขายืนอยู่ตรงนั้น ปากอ้าค้างเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้าง ทั้งตัวราวกับถูกฟ้าผ่า
บนพื้นมีคนนอนเกลื่อนกลาด บ้างกุมขา บ้างกุมเอว ร้องโอดโอยกันระงม
กู้ซิงหม่างยืนอยู่ตรงกลางอย่างปลอดภัยดี แม้แต่ผมก็ไม่ยุ่งสักเส้น
เมิ่งเยียนอวี่มองคนบนพื้น แล้วมองเธอ จากนั้นก็มองคนบนพื้นอีกครั้ง
“...โห”
เขานึกว่าเธอเป็นนกแก้วกรงทองตัวน้อยที่นุ่มนิ่มน่ารัก
ที่ไหนได้ กลายเป็นสาวเหล็กสายบู๊ไปซะนี่
กู้ซิงหม่างเห็นเขาแล้วชะงักไปเล็กน้อย
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
เมิ่งเยียนอวี่ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ จึงตอบเธอตามตรงว่า “ผมมาร่วมงานเลี้ยงน่ะ”
กู้ซิงหม่างพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ
เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทว่าจู่ ๆ ก็รู้สึกขาอ่อนขึ้นมาเล็กน้อย
ฤทธิ์ยาเริ่มออกแล้ว
เธอพยุงตัวกับกำแพง ตั้งหลักให้มั่น แล้วสูดหายใจลึก ๆ
ในที่สุดเมิ่งเยียนอวี่ก็ได้สติ รีบเดินเข้ามาหา “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม พวกนั้นแตะต้องคุณหรือเปล่า”
เธอเป็นคนของเซเว่นนะ
ไอ้พวกหมาตาบอดนี่ กล้าลงมือกับเธอได้ยังไง
กู้ซิงหม่างส่ายหน้า ชี้ไปยังคนกองอยู่บนพื้น “ไม่เป็นไร พวกเขาถูกฉันอัดจนล้มระเนระนาดหมดแล้ว”
เมิ่งเยียนอวี่มองคนที่นอนเกลื่อนพื้น แล้วมองเก้าอี้ในมือเธอ
เขาเงียบไปสองวินาที
“...เห็นชัดเลย”
เขาเก็บสีหน้าทะเล้นไม่เอาจริงเอาจังลง สายตากวาดผ่านกลุ่มคนบนพื้น แววตาค่อย ๆ เย็นเยียบลง
ฉินเชิ่งกำลังถูกคนช่วยพยุงให้ลุกขึ้น พอเงยหน้าก็สบเข้ากับสายตาของเมิ่งเยียนอวี่พอดี
ทั้งตัวเขาพลันแข็งค้าง
เมิ่งเยียนอวี่
คุณชายน้อยแห่งตระกูลเมิ่งในเมืองหลวง นักรักตัวฉกาจ ดาราสาวในวงการบันเทิงที่พอจะมีหน้าตาอยู่บ้าง แทบทุกคนล้วนเคยมีข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์กับเขา