บทที่ 16 ฉันกำลังจะตกงานแล้ว
วันรุ่งขึ้น
กู้ซิงหม่างดูไม่ค่อยปกติไปทั้งตัว
ตอนถ่ายทำยังพอไหว แต่พอผู้กำกับตะโกนว่า “คัต!” เธอก็เดินไปนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วเริ่มถอนหายใจ
“เฮ้อ!”
หลินหร่านเดินเข้ามาหา “มั่งมั่ง เป็นอะไรไป?”
กู้ซิงหม่างไม่ตอบ เพียงหยิบโทรศัพท์ออกมาดูแวบหนึ่ง
ไม่มีข้อความ
เธอยัดโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า
“เฮ้อ!”
หลินหร่าน “???”
ถึงเวลาอาหารกลางวัน
กู้ซิงหม่างถือกล่องข้าวไว้ มองหมูตุ๋นซีอิ๊วข้างในอย่างเหม่อลอย
หลินหร่านนั่งอยู่ข้าง ๆ มองเธอคีบเนื้อขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ใส่ปาก เคี้ยวสองสามที แล้ววางตะเกียบลง
จากนั้นก็คีบขึ้นมาอีกชิ้น ใส่ปาก เคี้ยวสองสามที แล้ววางตะเกียบลง
ทำแบบนี้ซ้ำไปมาถึงสามครั้ง
หลินหร่านตกใจมาก
“มั่งมั่ง!” เธอรีบกดมือกู้ซิงหม่างไว้ “ตกลงเธอเป็นอะไรกันแน่?”
กู้ซิงหม่างเงยหน้าขึ้น สายตามองเลยหลินหร่านไปยังที่ไกลออกไป
เถี่ยอันอันกำลังนั่งอยู่ข้างเผยย์กู้ ตั้งใจฟังเขาอธิบายบท
แสงแดดตกกระทบใบหน้าเธอ ดูอ่อนโยนสงบเสงี่ยม เค้าโครงด้านข้างละมุน ขนตาหลุบต่ำ ราวกับภาพวาด
อ่อนโยน สวยงาม และเปี่ยมด้วยเสน่ห์
นี่ต่างหากคือภาพของแสงจันทร์คู่ใจ
กู้ซิงหม่างละสายตากลับมา ก้มมองกล่องข้าวของตัวเอง
ปกติถึงเวลานี้เธอกินหมดไปสามกล่องแล้ว แต่วันนี้กล่องแรกยังกินได้แค่ครึ่งเดียว
เธอถอนหายใจ หยิบขาไก่ขึ้นมาแล้วกัดคำใหญ่เต็มแรง