บทที่ 22 เด็กดี อย่าเพิ่งรีบร้อน
ดวงตาของเธอพร่าเลือน มองใบหน้าของพวกเขาไม่ชัด จึงซุกหน้ากลับเข้าไปในอ้อมอกของเซี่ยหรงจิ้น
เซี่ยหรงจิ้นก้มมองศีรษะฟูฟ่องของเธอ มุมปากขยับเล็กน้อย
เขายกมือขึ้นตบแผ่นหลังเธอเบา ๆ
“ไม่เป็นไร”
เสียงของเขาเบามาก แต่ในห้องส่วนตัวเงียบสงัด ทุกคนได้ยินกันหมด
ประธานอาวุโสยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม
เมิ่งเยียนอวี่ยืนอยู่ตรงประตู มองภาพตรงหน้าแล้วชาวาบไปทั้งตัว
เมื่อกี้เธอยังอดทนไหวอยู่เลยไม่ใช่หรือ
ตอนต่อยคนอื่นก็ออกแรงเสียโหด ตอนหิ้วเก้าอี้ก็ท่าทางเยือกเย็นเหมือนนักฆ่า
ทำไมพอเห็นเซเว่นแล้วถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
เมื่อกี้ฤทธิ์ยายังไม่ส่งผลต่อสมองเธอแท้ ๆ แต่พอเห็นเซเว่นปุ๊บ ก็โดนฤทธิ์ยาครอบงำทันทีเลยหรือไง
สรุปว่าเซเว่นคือสารเร่งปฏิกิริยาที่ทรงพลังที่สุดสินะ!
ทางด้านกู้ซิงหม่างยังคงพร่ำตัดพ้อ
“คุณไปทำงานต่างจังหวัดตั้งนาน...”
“ไม่ตอบแม้แต่ข้อความเดียว...”
ยิ่งพูดเสียงของเธอก็ยิ่งเบาลง สุดท้ายกลายเป็นเสียงบ่นงึมงำอ่อนหวาน
เซี่ยหรงจิ้นก้มมองปลายหูแดงก่ำกับศีรษะฟูฟ่องของเธอ
เขายื่นมือโอบเธอเข้ามาแนบอกยิ่งกว่าเดิม
“ของขวัญอยู่ในรถผม” เขาพูดเสียงต่ำ “เดี๋ยวให้คนไปเอามาให้”
กู้ซิงหม่างเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ
“จริงเหรอ”
“อืม”
เธอมองเขาอยู่สองวินาที ก่อนจะยิ้มออกมา
ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว รอยบุ๋มเล็ก ๆ ที่แก้มปรากฏให้เห็นราง ๆ