ซูชิงพิงพนักเก้าอี้ แสงจากหน้าจอมือถือสะท้อนบนใบหน้า นิ้วของเธอเลื่อนหน้าจอไปมาอย่างช้า ๆ แต่ความจริงแล้วไม่เห็นอ่านอะไรเข้าหัวเลย
เธอกำลังลิสต์รายการในใจ
หลังออกจากโรงพยาบาล ต้องจัดการห้องนอนรองก่อนเป็นอันดับแรก
ตามข้อกำหนดภารกิจที่ระบบออกมา เจียงหร่านต้องอยู่กับเธอจนอายุสิบห้าปี ถ้าจะให้ถูกคืออีกเจ็ดปีกับสี่เดือน
ช่วงหลายปีนี้เธอต้องรับผิดชอบเรื่องอาหารการกิน ที่อยู่อาศัย การเดินทางของเด็กคนนี้ รวมถึงการศึกษา การรักษาพยาบาล สุขภาพจิต...
คิดถึงตรงนี้ เธออดไม่ได้ที่จะทบทวนรายงานผลตรวจที่หมอเพิ่งอ่านเมื่อครู่ในใจอีกรอบ
ขาดสารอาหารระดับปานกลาง ภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็ก กระดูกร้าวเรื้อรัง รอยแผลเป็นจากบุหรี่ห้าจุด โรคถอยหนีทางสังคมขั้นรุนแรง ภาวะ PTSD แบบเฝ้าระวังสูง
การเริ่มต้นครั้งนี้ยุ่งยากกว่าที่เธอคิดไว้เล็กน้อย
ซูชิงขีดเส้นใต้หนาและขยายคำว่า "สุขภาพจิต" ไว้ในใจ พลางเขียนเครื่องหมายคำถามไว้ข้าง ๆ คำว่า "การศึกษา" ด้วย
ตัวเธอเองยังไม่เคยเรียนหนังสือจริงจังสักกี่วัน ต่อไปถ้าต้องช่วยสอนการบ้านจะทำยังไง?
แต่พอคิดอีกที เจียงหร่านเพิ่งเจ็ดขวบ วิชาคณิตศาสตร์ระดับประถมเธอน่าจะยังพอไหว
[โฮสต์] เสียงของระบบดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
ซูชิงไม่ขยับเขยื้อน: "ว่า"
[จากความคืบหน้าภารกิจปัจจุบันและข้อมูลกิจกรรมทางจิตใจเมื่อครู่ของโฮสต์ ข้าพเจ้าได้ทำการประเมินแบบครอบคลุมครั้งหนึ่ง โฮสต์ต้องการฟังหรือไม่?]
"...เจ้าเองก็ประเมินเสร็จแล้ว ข้าจะไม่ฟังได้ยังไง?"
ระบบเมินเฉยต่อคำถามย้อนของเธอ แล้วเริ่มรายงาน
ยังคงเป็นเสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ เน้นเสียงทีละคำ ความเร็วคงที่ ราวกับกำลังอ่านรายงานการเงินที่น่าเบื่อ
[โฮสต์อายุทางสรีรวิทยาปัจจุบันสิบแปดปี เพศหญิง สภาพร่างกายระดับ A]
[เป้าหมายภารกิจเจียงหร่าน เจ็ดปี เพศหญิง สภาพร่างกายระดับ D สภาพจิตใจระดับ E]
[คะแนนความเข้ากันได้ระหว่างโฮสต์กับเป้าหมายภารกิจ 81 คะแนน สูงกว่าเกณฑ์ผ่าน 60 คะแนนที่ระบบตั้งไว้ล่วงหน้า จัดอยู่ในระดับดี]
ซูชิงเลิกคิ้ว: "81 คะแนน? สูงเหมือนกันนี่"
[ปัจจัยบวกหลักคือ เสถียรภาพทางจิตใจของโฮสต์เหนือกว่าคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด]
[ปัจจัยลบหลักคือ——]
ระบบหยุดไปเล็กน้อย [พฤติกรรมของโฮสต์ไม่อาจคาดเดาได้สูงมาก เกินขอบเขตที่แบบจำลองของระบบจะครอบคลุม ไม่สามารถคาดการณ์ล่วงหน้าอย่างมีประสิทธิภาพ]
"นี่ก็แสดงว่าข้าเก่งมากไม่ใช่หรือ?"
[ไม่ นี่แสดงว่าโฮสต์ตัวยุ่งยากมาก]
ซูชิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เธอพิงพนักเก้าอี้ สายตาตกลงบนร่างน้อย ๆ ที่หดตัวเป็นก้อนบนเตียงผู้ป่วย จู่ ๆ ก็รู้สึกเลื่อนลอย
เมื่อสองวันก่อนเธอยังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ของโรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง ในกระเพาะมีเนื้องอกร้าย หมอบอกว่าเหลือเวลามากที่สุดอีกสามเดือน
ตอนนั้นเธอไม่มีแม้แต่แรงจะพลิกตัว ทุกวันจ้องเพดานนับหยดน้ำเกลือในสาย สมองว่างเปล่า
แล้วเจ้าระบบที่เรียกตัวเองว่า "ระบบเติมเต็มโชคชะตา" ก็ปรากฏตัวขึ้น
ซูชิงคิดย้อนไปก็ยังรู้สึกขำ ๆ
ตอนนั้นเธอกำลังงัวเงียครึ่งหลับครึ่งตื่น ภายในห้องผู้ป่วยสว่างจ้าขึ้นมาราวกับเวทีคอนเสิร์ต จุดแสงนับไม่ถ้วนรวมตัวกันในอากาศเป็นแผงหน้าจอกึ่งโปร่งใส ข้างบนมีกระแสข้อมูลและสูตรต่าง ๆ ที่อ่านไม่รู้เรื่องกระโดดไปมา
เสียงที่ฟังดูศักดิ์สิทธิ์ดังขึ้นในหัวของเธอ ใช้ท่วงทำนองที่มีเสียงกังวานสะท้อน เหมือนดังมาจากห้วงลึกของจักรวาล——
[มนุษย์เอ๋ย เจ้าถูกโชคชะตาเลือกแล้ว]
ตอนนั้นซูชิงอ่อนแอจนไม่มีแม้แต่แรงจะเลิกคิ้ว ได้แต่คิดในใจว่า: อะไรกัน
ระบบยังคงประกาศต่อไปด้วยน้ำเสียงยิ่งใหญ่อลังการว่า: [ข้าคือระบบเติมเต็มโชคชะตา หมายเลข NQ-7721 รับผิดชอบซ่อมแซมปัจเจกบุคคลที่เส้นโชคชะตาขาดสะบั้น]
[โฮสต์ซูชิง จากการสแกนยืนยัน เส้นโชคชะตาของโฮสต์จะขาดสะบั้นในอีกสามเดือนเนื่องจากมะเร็งกระเพาะอาหาร]
[บัดนี้จะแจกจ่ายภารกิจพิเศษแก่เจ้า——รับเลี้ยงเจียงหร่าน ผู้ซึ่งเส้นโชคชะตาขาดสะบั้น เลี้ยงดูนางจนอายุสิบห้าปี]
[เมื่อภารกิจสำเร็จ เส้นโชคชะตาของโฮสต์จะถูกซ่อมแซม และได้รับชีวิตใหม่]
พูดซะยิ่งใหญ่ราวกับตำนานเทพมหากาพย์
ผลปรากฏว่าวินาทีถัดมา กลุ่มแสงนั่นก็หดตัวลงพร้อมเสียงดังปั๊บ กลายเป็นจุดแสงเล็ก ๆ ขนาดเท่าเล็บมือ ล่องลอยอย่างหงอย ๆ ตรงหน้าเธอ แม้กระทั่งความสว่างยังลดลงมาหลายระดับ ราวกับว่าบทกล่าวเปิดตัวเมื่อครู่ใช้พลังงานไปจนหมด
ระบบเงียบไปหลายวินาที จากนั้นก็ใช้น้ำเสียงอิเล็กทรอนิกส์แห้งแล้งที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงพูดว่า: [ขออภัย พลังงานสำรองมีจำกัด เอฟเฟกต์เมื่อครู่เปิดมากเกินไป ว่ากันง่าย ๆ ก็คือแบบนี้แหละ โฮสต์รับหรือไม่รับ?]
ตอนนั้นซูชิงก็หัวเราะออกมา
ผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้ายพอยิ้มแล้วท้องจะเจ็บ เธอทั้งเจ็บทั้งหัวเราะ จนน้ำตาแทบไหล
"รับ" เธอว่า
จากนั้นร่างกายของเธอก็ถูกระบบเปลี่ยนแปลง
ซูชิงจำได้แค่ว่าร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยแสงอบอุ่นกลุ่มหนึ่ง ความเจ็บปวดทึบ ๆ ในกระเพาะค่อย ๆ จางหายไป โครงกระดูกหดเล็กลง ผิวหนังเปลี่ยนแปลง แม้กระทั่งเสียงก็เปลี่ยน
พอแสงสลายไป เธอเปิดผ้าห่มออกแล้วก้มลงมอง ก็ชะงักไป
"ร่างกายเดิมของข้าล่ะ?" เธอถามในใจ
คำตอบของระบบเรียบง่ายและโหดร้าย: [สภาพร่างกายเดิมไม่เพียงพอจะรองรับโฮสต์ในการทำภารกิจให้สำเร็จ จึงได้ทำการปรับเปลี่ยนโครงสร้างให้เหมาะสม]
[ประโยชน์แถมจากการเปลี่ยนเพศคือ ระดับการยอมรับเจียงหร่านที่มีต่อผู้หญิงวัยผู้ใหญ่นั้นสูงกว่าผู้ชายวัยผู้ใหญ่มาก อัตราความสำเร็จของภารกิจจึงเพิ่มขึ้น 17%]
"ดังนั้นเจ้าก็เลยเปลี่ยนข้าเป็นผู้หญิง?"
[ใช่]
"...เจ้าควรจะบอกข้าล่วงหน้าสักหน่อย"
[ตอนนั้นพลังงานไม่พอ เกรงว่าจะบอกไม่จบ]
ซูชิงพูดอะไรไม่ออก
[โฮสต์]
เสียงของระบบดึงเธอกลับมาจากความทรงจำ [คลื่นสมองของโฮสต์เมื่อครู่เกิดความผันผวนอย่างเห็นได้ชัด กำลังนึกถึงเรื่องเมื่อสองวันก่อนอยู่หรือ?]
"เจ้าแม้แต่เรื่องนี้ก็ตรวจวัดได้?"
[ได้]
"เช่นนั้นเจ้าก็ควรรู้ว่าข้ากำลังนึกถึงอย่างอารมณ์ดี เหตุใดเจ้าจึงขัดจังหวะข้า?"
ระบบเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วเปลี่ยนเรื่อง: [แนะนำว่าโฮสต์ควรเริ่มวางแผนภารกิจอย่างละเอียดเดี๋ยวนี้]
[ระดับบาดแผลทางจิตใจของเจียงหร่านเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ จำเป็นต้องมีแผนการแทรกแซงอย่างเป็นระบบ]
ซูชิงไม่สนใจมัน ก้มลงดูเวลาบนมือถือ ใกล้หกโมงเย็นแล้ว
ฟ้าด้านนอกค่อย ๆ มืดลง แสงภายในห้องผู้ป่วยเปลี่ยนจากสีขาวจ้าเป็นสีส้มอ่อนโยน แล้วค่อย ๆ มืดลงทีละน้อย
ซูชิงเก็บมือถือ แล้วลุกขึ้นเปิดไฟหัวเตียงดวงเล็กนั้น แสงสีเหลืองอบอุ่นส่องสว่างเพียงครึ่งหนึ่งของหัวเตียง
เจียงหร่านบนเตียงนอนหลับอย่างไม่สงบนัก
คิ้วของเด็กหญิงขมวดอยู่ นิ้วเล็ก ๆ กำชายผ้าห่มแน่น ข้อนิ้วซีดขาว ราวกับกำสิ่งที่ไม่อาจปล่อยมือได้
ทุก ๆ ชั่วขณะหนึ่ง ร่างของเธอจะสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย ลมหายใจก็เร่งขึ้นตามมาสองสามวินาที จากนั้นก็ค่อย ๆ สงบลง ผ่านไปไม่กี่นาทีก็เกิดซ้ำอีกรอบ
ซูชิงนั่งลงข้างเตียง มองดูใบหน้ายามหลับของเธอ ไม่ออกเสียงใด ๆ
[โฮสต์] จู่ ๆ ระบบก็เปิดปากอีกครั้ง [คุณภาพการนอนของเป้าหมายแย่มาก การนอนหลับช่วงกลอกตาเร็วมีสัดส่วนสูงผิดปกติ แสดงว่าสมองกำลังประมวลผลความทรงจำที่เจ็บปวดซ้ำ ๆ]
[แนะนำให้เข้าแทรกแซง เพื่อช่วยให้เป้าหมายเข้าสู่การนอนหลับลึก]
"แทรกแซงยังไง?" ซูชิงถามในใจ
[เพลงกล่อมเด็ก]
[จังหวะคงที่และระดับเสียงที่ราบเรียบของเพลงกล่อมเด็กสามารถลดระดับความวิตกกังวลของเด็กได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่งเสริมการนอนหลับลึก]
[ฐานข้อมูลของระบบมีเพลงกล่อมเด็กหนึ่งพันสามร้อยเพลง ต้องการให้ข้าแนะนำสักเพลงไหม?]
ซูชิงหัวเราะหึ
"เจ้าดูข้าเหมือนคนที่จะร้องเพลงกล่อมเด็กไหม?"
ระบบเงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังค้นหาข้อมูล
[ไม่เหมือน ผลวิเคราะห์ลายเสียงของโฮสต์แสดงว่า โฮสต์เหมาะที่จะร้องเพลงร็อกมากกว่า]
"นั่นแหละ"
ซูชิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอก มองเพดานต่อไป จ้องวงแสงที่ไฟหัวเตียงดวงเล็กนั้นสาดทออย่างเหม่อลอย