เที่ยงคืน
ซุนชิงหยางลุกจากเตียงเงียบ ๆ หยิบไฟฉายแล้วออกจากบ้านไปตามลำพัง
ด้านหลัง ซุน ชิงเหอแอบย่องตามมา ซุนชิงหยางหันกลับไปพูดว่า “ซุน ชิงเหอ กลับบ้านไปเดี๋ยวนี้ ของทะเลที่หาได้ตอนกลางวันยังไม่พอ ต้องออกไปหาเพิ่มอีก”
“ฉันรู้น่า เพราะงั้นฉันถึงอยากไปหาของทะเลกับพี่ด้วย” ซุน ชิงเหอพูดอย่างจริงจัง
ซุนชิงหยางรู้สึกผิดอยู่ในใจ ชาติก่อนเขาปกป้องน้องสาวไว้ไม่ได้ ชาตินี้ต้องดูแลเธอราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าในฝ่ามือ
“งั้นเดินตามพี่มาใกล้ ๆ อย่าเดินห่างล่ะ มืดแบบนี้ล้มได้ง่าย” ซุนชิงหยางพูดอย่างเคร่งขรึม
ซุน ชิงเหอโผเข้ากอดคอซุนชิงหยาง “พี่รอง พี่ใจดีจังเลย”
“โตขนาดนี้แล้วยังทำแบบนี้อีก รีบปล่อยเลย” ซุนชิงหยางเขินจนทำตัวไม่ถูก
เช้าวันรุ่งขึ้น ซุนชิงหยางกับน้องสาวกลับบ้านด้วยกัน
ซุน ชิงเหอหาวติด ๆ กัน ส่วนซุนชิงหยางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว
เขาหิ้วของทะเลที่หาได้เมื่อวานทั้งตอนกลางวันและกลางคืน มุ่งหน้าเข้าเมือง
เมืองชาเหอ
วันนี้ภัตตาคารหงฝู่คึกคักเป็นพิเศษ
นอกประตูใหญ่มีโคมแดงแขวนสูงเด่น ผู้คนที่เข้าออกล้วนแต่งกายเรียบร้อย
ซุนชิงหยางเพิ่งมาถึงหน้าภัตตาคารหงฝู่ พนักงานก็เข้าไปแจ้งข่าวล่วงหน้าแล้ว
จางฝู่รีบร้อนเดินออกมาต้อนรับซุนชิงหยาง “ชิงหยาง ฉันรอนายมาตั้งนาน รีบไปครัวหลังกับฉันเถอะ ทางนั้นร้อนใจจนแทบบ้าแล้ว”
ในครัวหลัง พ่อครัวกับพนักงานต่างก็ยุ่งกันจนหัวหมุน
ซุนชิงหยางเปิดข้องปลา เผยให้เห็นของทะเลที่อยู่ข้างใน
จางฝู่มองจนตาค้าง
ของทะเลที่มีสภาพดีขนาดนี้หาได้ยากมากในตลาด