ซุนชิงเหอหัวเราะอย่างมีเลศนัย
ซุนชิงหยางมองเธออย่างงุนงง ก่อนถามว่า “หัวเราะอะไรน่ะ”
“ฉันรู้ว่าเป็นไข่มุก แถมยังมีค่ามากด้วย แค่แปลกใจว่าที่แบบนี้มีไข่มุกได้ยังไง” ซุนชิงเหอมองผิวน้ำที่สงบนิ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย
ซุนชิงหยางมองตามนิ้วที่น้องสาวชี้ไป
ไม่คิดว่าด้านหลังโขดหินตรงหน้าจะมีเปลือกหอยลายผีเสื้อสีทองกองซ้อนกันเป็นชั้น ๆ อย่างไม่เป็นระเบียบ
นั่นคือหอยไข่มุกที่มีชื่อเสียง
ปกติจะพบตามปากแม่น้ำที่ไหลลงทะเล แต่ที่นี่กลับพบเห็นได้ยากยิ่ง
ซุนชิงหยางคาดเดา
ใต้ผืนน้ำบริเวณอ่าวแนวปะการังแตกแห่งนี้ อาจซ่อนแหล่งขยายพันธุ์หอยไข่มุกป่าเอาไว้
ซุนชิงหยางยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ “ชิงเหอ เรื่องนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหม”
เห็นพี่ชายจริงจังขนาดนั้น ซุนชิงเหอจึงได้แต่พยักหน้า “รู้แล้วค่ะพี่สอง หนูแค่อยากให้พี่รีบแต่งพี่สาวว่านถังเข้าบ้าน พี่สะใภ้ใหญ่ทั้ง... ทั้ง...”
“ไม่ต้องพูดถึงพี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าไม่เห็นแก่หน้าพี่ใหญ่ ฉันอยากตบหน้าเธอสักฉาดจริง ๆ” พอนึกถึงพี่สะใภ้ใหญ่ ซุนชิงหยางก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาจากใจ
สองพี่น้องพูดคุยหัวเราะกัน พลางเก็บของต่ออยู่อีกนาน จนเห็นว่าน้ำทะเลเริ่มขึ้นแล้ว
ซุนชิงหยางจึงพาน้องสาวกลับบ้านพร้อมข้าวของเต็มมือ
ตลอดทาง ซุนชิงเหอกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ