ซุนชิงหยางคิดอย่างรวดเร็ว
เรื่องที่เคยเห็นในชาติก่อนพลันผุดขึ้นมาตรงหน้า
เจ้าของฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำรายหนึ่งเชื่อมั่นในการสนับสนุนจากเบื้องบนมากเกินไป จึงลงทุนเงินจำนวนมหาศาล
แต่ทางการรับผิดชอบเพียงจัดหาเทคนิคการเพาะเลี้ยงให้เท่านั้น
ผลคือเกิดสึนามิขนาดไม่รุนแรงระลอกหนึ่ง เจ้าของฟาร์มก็ล้มละลายในชั่วข้ามคืน
สุดท้ายก็ไม่มีวันฟื้นตัวได้อีก
“คุณเฉิน ผมคิดว่าตอนนี้เงื่อนไขยังไม่พร้อม รอให้ถึงเวลาเหมาะสมแล้วผมจะไปหาคุณ” ซุนชิงหยางไม่ได้ตอบตกลง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ชายวัยกลางคนมองซุนชิงหยางอย่างมีนัย ก่อนพูดด้วยความเสียดายเล็กน้อยว่า “พ่อหนุ่ม โอกาสดี ๆ แบบนี้ ทำไมนายยังตัดสินใจไม่ได้อีกล่ะ?”
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา...”
ซุนชิงหยางตอบกลับไปตรง ๆ อย่างไม่ยอมก้มหัวให้
เท่าที่จำได้
มีเจ้าของฟาร์มเพาะเลี้ยงรายหนึ่งเพิ่งเริ่มต้นกิจการ ก็ถูกผู้บริหารจากสำนักประมงอำเภออ้างว่าจะมาเยี่ยมชม
จากนั้นก็แวะเวียนมาเรียกรับสิ่งของและผลประโยชน์อยู่เรื่อย เจ้าของฟาร์มเดือดร้อนจนแทบทนไม่ไหว
มองเผิน ๆ ก็เหมือนทำเงินได้ไม่น้อย
แต่ทุกวันกลับต้องเหนื่อยรับมือกับคนพวกนั้น ราวกับต้องเล่นเกมหลบ ๆ ซ่อน ๆ กับผู้บริหารบางคน
ชายวัยกลางคนฉีกกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา
บนนั้นมีที่อยู่กับหมายเลขโทรศัพท์ของหน่วยงาน “ถ้าคิดได้แล้ว ก็ไปหาผมตามที่อยู่นี้”
ซุนชิงหยางรับกระดาษมา เหลือบมองเห็นตัวเลขชุดหนึ่งอยู่บนนั้น
อีกทั้งยังเขียนชื่อของชายคนนี้ไว้ด้วย เฉิน เจี้ยนกั๋ว
พอเห็นชื่อนั้น ซุนชิงหยางก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่