ซุนชิงหยางที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงจนสมบูรณ์แล้ว
มองแวบเดียวก็รู้ว่ามีคนแกล้งทำเป็นผี ตั้งใจมาขู่คน
เงาสีขาวลอยล่องเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
ตามมาด้วยเสียงชวนขวัญผวา “ฉันตายอย่างน่าเวทนา ฉันถูกใส่ร้าย!”
ซุนชิงหยางยกมุมปากขึ้น หัวเราะเยาะ
เขาคว้าหอกจับปลาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เงาสีขาวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ดูราวกับลอยอยู่กลางอากาศ มองไม่ชัดว่าเป็นใคร
ใบหน้าถูกผมที่ห้อยลงมาปิดบังไว้ทั้งหมด
ซุนชิงหยางกำหอกจับปลาไว้ พลางสังเกตอย่างละเอียด
“ซุนชิงหยาง คืนชีวิตฉันมา” เงาสีขาวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงเลื่อนลอยแผ่วเบา กังวานยาวไม่รู้จบ
“แกเป็นใคร? เลิกมาเล่นบทผีต่อหน้าฉันได้แล้ว!” ซุนชิงหยางถามเสียงเย็น สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน
“ฉันคือซุน ฝูไหล ฉันตายอย่างไม่เป็นธรรม ไม่อาจไปเกิดใหม่ได้ จึงต้องมาขอชีวิตแกชดใช้” เสียงนั้นยังคงดังสูงบ้างต่ำบ้าง ราวกับเสียงสะท้อนไปทั่วหุบเขา
ในความมืดมิดเช่นนี้ แม้ซุนชิงหยางจะรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจมาขู่เขา
แต่ในใจก็ยังอดหวั่น ๆ ไม่ได้
เพราะถึงอย่างไร
ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าคนตรงหน้าจะมีพรรคพวกมาด้วยหรือเปล่า
ถ้ามีพรรคพวกแอบเล่นงานจากข้างหลัง เขามีแค่สองมือ คงสู้คนหลายคนไม่ไหว เผลอ ๆ อาจเสียเปรียบจริง ๆ
ซุนชิงหยางจึงตั้งสติ ทำท่าทางหวาดกลัว