ซุนชิงหยางรีบออกมาจากห้องเรือ ไม่คิดว่าฟ้าจะเริ่มสางแล้ว
เดิมทีตั้งใจจะไปหาสัตว์ทะเลแถวชายหาดตั้งแต่เช้า แต่กลับนอนตื่นสายเสียได้
“ชิงเหอ ค่อย ๆ เล่านะ ตกลงเกิดอะไรขึ้น?” ซุนชิงหยางนึกไม่ออกว่าจะมีเรื่องใหญ่โตอะไร จึงถามด้วยความสงสัย
“เรือของลุงซุนกุ้ยคว่ำ พี่ฝูไหล...เขา...ช่วยขึ้นมาไม่ทัน” พูดไปพูดมา น้ำตาของซุนชิงเหอก็ไหลพราก
แม้เธอจะไม่ชอบลูกชายหลายคนของบ้านซุนกุ้ย
แต่ฝูไหลเติบโตมาพร้อมกับเธอ พอเขาตายไป ในใจก็อดเศร้าไม่ได้
ซุนชิงหยางได้ยินแล้วรู้สึกหูอื้อไปหมด
เขาเตือนอีกฝ่ายไปแล้วแท้ ๆ ว่าควรซ่อมเรือ
แต่จะทำอย่างไรได้ อีกฝ่ายกลับมองคำพูดของเขาเป็นเรื่องเหลวไหล
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?” ซุนชิงหยางถอนหายใจ
“พี่รอง ยังยืนอึ้งอยู่ทำไม คนไปรวมกันอยู่ทางตะวันออกของท่าเรือเต็มไปหมด แม่ของพี่ฝูไหลร้องไห้จนแทบขาดใจแล้ว” ซุนชิงเหอคว้ามือซุนชิงหยางแล้ววิ่งไป
หัวใจซุนชิงหยางเต้นรัว ชาติก่อนซุน ฝูไหลจมน้ำตายจริง แต่ตอนนั้นเป็นเดือนกรกฎาคม
แต่ตอนนี้ยังเพิ่งปลายเดือนมิถุนายน
ทำไมเหตุการณ์ถึงเกิดเร็วขึ้นเกือบครึ่งเดือน?
ซุนชิงหยางคิดสับสนวุ่นวาย ไม่นานก็ไปถึงท่าเรือพร้อมน้องสาว
มองจากไกล ๆ ก็เห็นผู้คนมากมายล้อมกันเป็นวง
เสียงร้องไห้ปานใจจะขาดดังมาจากกลางวง
ซุนชิงหยางแหวกฝูงชนแล้วเบียดเข้าไป
เขาเห็นเฉียน หลานอิงนั่งอยู่บนพื้น กอดร่างเปียกโชกไว้ในอ้อมแขน ร้องไห้จนแทบขาดใจ
“ลูกแม่ ฝูไหล ตื่นสิลูก อย่าทิ้งแม่ไปแบบนี้...”