“ลุงต้าสวน ลุงจัดการชีวิตตัวเองให้ดีก่อนเถอะ พอผมแต่งงานกับโจวหว่านถังแล้ว หลินซิ่วหลานก็จะเป็นพี่สะใภ้ของผม”
ซุนชิงหยางทำท่าเหมือนไม่ใส่ใจ แต่กำหมัดแน่น “ถ้าโจวเต๋อโฮ่วทำเกินไป ผมก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น คุยกันด้วยหมัดก็แล้วกัน”
ซุนต้าสวนเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “งั้นฉันกลับก่อนนะ ชิงหยาง เรื่องคืนนี้ฉันผิดเอง”
“พูดกันให้รู้เรื่องก็ดีแล้ว แต่ถ้ามีครั้งหน้า ลุงก็อย่าหาว่าผมไม่เตือน รอสีบนเรือแห้งเมื่อไหร่ ผมก็ออกทะเลได้แล้ว” ซุนชิงหยางยิ้มอย่างเปิดเผย
“จริงสิ เรือของนายลำใหญ่พอสมควร ถ้าออกทะเลแต่ละครั้งมีคนน้อยคงทำไม่ไหว นายคิดไว้หรือยังว่าจะชวนใครไปด้วย” ซุนต้าสวนหันกลับมาถาม
“ผมจะคัดเลือกคนให้ดี” ซุนชิงหยางมองไปยังที่ไกล ๆ ในใจวางแผนไว้แล้ว
“งั้นฉันกลับก่อน นายก็ระวังตัวด้วย” ซุนต้าสวนหันหลังเดินกลับหมู่บ้าน
ใต้แสงจันทร์ เงาร่างของเขาดูโดดเดี่ยวอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ เรือที่บ้านซุนชิงหยางมีลำเล็กมาก
ทุกครั้งที่ออกทะเลจึงจับปลาได้ไม่มาก
แต่ตอนนี้เปลี่ยนอุปกรณ์แล้ว ปริมาณสัตว์น้ำที่จับได้แต่ละครั้งต้องมากขึ้นแน่
การขายในภายหลังจึงเป็นปัญหาใหญ่
คงไม่ใช่ว่าจับปลาได้แล้วปล่อยให้เน่าเสียอยู่ในมือหรอกนะ
คนหาปลามักกังวลว่าจะออกทะเลแล้วกลับมามือเปล่า
ถึงขั้นก่อนออกทะเลทุกครั้งต้องไปจุดธูปอธิษฐานที่ศาลเจ้าแม่กงจู่
แต่ซุนชิงหยางมีพลังพิเศษ
เขามองเห็นแสงประหลาดที่แผ่ออกมาจากบริเวณซึ่งมีฝูงปลาชุกชุมได้
ช่างเถอะ ฟ้ากว้างให้นกบิน ทะเลกว้างให้ปลาว่าย
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือหาเงินให้ได้ก่อน แล้วเอาไปฟาดหน้าโจวเต๋อโฮ่ว