ซุน ชิงหยางมองพี่ชายกับน้องสาวที่ออกโรงปกป้องตัวเอง แล้วก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา
จากนั้นก็ผลักซุน ชิงเหอออกไป
หมัดของซุน จินไหลจึงพลาดเป้า
ซุน ชิงเหอตกใจจนหน้านี่ขาวซีด
“ซุน จินไหล แกเป็นผู้ชายแต่กลับลงไม้ลงมือกับผู้หญิง ไม่เอาหน้าตาไปทิ้งเลยหรือไง?”
ซุน ชิงหยางโกรธจนเลือดขึ้นหน้า
ซุน ไห่เซิงก็โมโห ย่างเท้าจะเข้าไปช่วย แต่ถูกจ้าวกุ้ยหลานรั้งไว้
“พวกเด็กหนุ่มจะตบตีกัน กระดูกเก่า ๆ อย่างแกจะไปวุ่นวายอะไรด้วย?”
จ้าวกุ้ยหลานจ้องหน้าสามพี่น้องตระกูลซุน กัดฟันพูด “เดี๋ยวก็รู้ ๆ กัน แก่คนนี้จะต้องไปฉีกหน้านังเฉียน หลานอิงนั่นให้เละเทะให้ได้!”
ว่าแล้วก็เดินออกไปอย่างโมโห
ส่วนทางซุน ชิงหยางนั่น ลงมือแล้ว
สามพี่น้องตระกูลซุนอยู่ทะเลทั้งปี ร่างกายแข็งแรงล่ำบึ้ก แต่ก็สู้ความสูงใหญ่ของซุน ชิงเจียงไม่ได้
แถมซุน ชิงหยางยังเกิดใหม่อีกครั้ง ความแค้นฝังใจและความโกรธที่อัดแน่นมาเกือบทั้งชาติ (จากชาติที่แล้ว) ได้โอกาสระบายออกหมดพอดี
สองต่อสาม ไม่เพียงแต่ไม่แพ้ กลับกลายเป็นฝ่ายได้เปรียบด้วยซ้ำ
“ให้แกมารังแกคนของฉันอีก!”
“ให้แกกล้าบุกมาถึงหน้าบ้าน!”
วันนี้ฉันจะจัดการให้แกตายคามือ!
ซุน ชิงหยางฝีมือหนักขึ้นเรื่อย ๆ หมัดแล้วหมัดเล่าลงไปที่ตัวสามพี่น้องซุน จินไหล
สู้จนถึงท้ายสุด ตัวเขาเองก็แยกไม่ออกแล้วว่าชาตินี้หรือชาติก่อน
รู้เพียงแต่ว่าจะระบายความโกรธแค้นและความอึดอัดที่มีอยู่เต็มอกออกไปให้หมดผ่านหมัดทั้งสอง