กลางคืน
จ้าวกุ้ยหลาน ผิดปกติจริง ๆ ซื้อหมูสองชั่งกลับมาบ้าน
ของทะเลที่เก็บมาได้ก็ไม่เอาไปขาย เอามาต้มกินหมด จัดโต๊ะโต๊ะใหญ่
สำหรับชาวบ้านริมทะเลแล้ว เนื้อหมูถือเป็นของหายาก
ไม่ใช่เทศกาลวันสำคัญก็ไม่กล้าซื้อกิน
ซุนชิงหยาง ได้กลิ่นหอม หน้าตาบวมช้ำวิ่งออกจากห้องมา: "แม่ วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง? คุณป้าหนังกลับใจยอมควักเงินแล้วเหรอ!"
จ้าวกุ้ยหลาน ตบหัวเขาไปทีหนึ่ง พูดเสียงไม่ดี: "ไอ้ลูกเวร พูดกับแม่แบบนี้ได้ยังไง?"
พูดจบก็เริ่มเป็นห่วงขึ้นมา: "ตัวยังเจ็บอยู่ไหมล่ะ?"
ซุนชิงหยาง ยิ้มกว้าง: "เจ็บจะตาย คืนนี้ผมต้องกินข้าวสองจาน แล้วสองสามวันนี้ก็ไม่ออกทะเล ให้พี่ชายกับพ่อไปแทน"
จ้าวกุ้ยหลาน เห็นเขาหน้าตายิ้มแย้ม ความกังวลในใจก็พลอยหายไป: "ดูท่าคงไม่เป็นไรแล้วสินะ"
"แม่ พี่ชายคนกลางของหนูเก่งมาก!"
ซุน ชิงเหอ พูดอย่างภาคภูมิใจ: "แม่ไม่เห็นเอง พี่ชายคนเดียวสู้กับพี่น้องซุน จินไหล สามคน พี่ใหญ่ยังตกใจไปเลย!"
"นั่นสิ ลูกที่แม่คลอดออกมาจะให้มันแย่ได้ยังไง?"
จ้าวกุ้ยหลาน ก็ภูมิใจตามไปด้วย: "ไอ้แก่เฉียน หลานอิง น่ะก็ไม่ได้เรื่อง ผมแม่รั้งเอาไว้ได้เกือบหมด กล้ามาหาเรื่องอีกที ผมที่เหลือก็จะรั้งให้หมด!"
แม่ลูกคุยกันยิ่งพูดยิ่งภูมิใจ ซุน ไห่เซิง ทนไม่ไหว: "กินข้าวก็กินข้าว ตีกันนี่มันเรื่องน่าภูมิใจนักหรือไง?"
พูดจบก็หันไปมองซุนชิงหยาง: "ลูกสาวบ้านโจว ช่วงบ่ายมาหานายอีก เป็นห่วงนายจะแย่ นายในใจจริง ๆ คิดยังไงล่ะ?"
"ถ้าคิดจะไม่ปล่อยจริง ๆ งั้นพ่อก็จะทำหน้าด้านไปถามอีกครั้ง สินสอดให้หนา ๆ หน่อย เดี๋ยวเขาก็ยอมแหละ"
หลี่ เฉียวหยุน รู้สึกใจคอไม่ดี ขาใต้โต๊ะถีบซุนชิงเจียง ไปทีหนึ่งแรง ๆ