หลินซิ่วหลานหยุดฝีเท้าลง หันหน้ามองเขา
แต่ในแววตายังไม่อยากเชื่อนัก
จะว่าไป นอกจากให้ลูกกับเธอสักคน แล้วยังจะมีวิธีอะไรได้อีก?
ซุนชิงหยางนึกถึงเรื่องชาติภพก่อน แล้วทำหน้านิ่งพูดขึ้นว่า "เธอยังสาว ไม่จำเป็น... ไม่จำเป็นต้องถูกขังอยู่ที่นี่ทั้งชีวิต"
"ฉันได้ยินคนบอกว่า ที่เมืองเซินเจิ้นหางานทำได้ ฉันจะออกค่ายกเครื่องให้ เธอไปเป็นลูกจ้างโรงงานแถวนั้น เดือนหนึ่งอย่างน้อยก็ได้ค่าจ้างหกเจ็ดสิบหยวน"
เขาพูดยิ่งตื่นเต้น "โลกข้างนอกกว้างใหญ่กว่าที่เธอคิดไว้มาก ขอแค่เธอยอมออกไป ชีวิตของเธอ ยังมีความเป็นไปได้อีกไม่จำกัด!"
ที่จริงซุนชิงหยางก็เคยคิดจะออกไปข้างนอกเหมือนกัน
แต่ตอนนี้ทั้งไม่มีเงินทุน
ชาติที่แล้วเขาตัดขาดกับครอบครัว
ชาตินี้ได้เกิดใหม่ เขาแค่อยากอยู่กับคนในครอบครัวและเพื่อนฝูง
ส่วนเรื่องลงทุน รออีกสองสามปีให้มีทุนพอแล้วค่อยว่ากัน
แต่หลินซิ่วหลานไม่ได้มีความกังวลแบบนี้
ซุนชิงหยางพูดต่อ "ก่อนหน้านี้เธอไม่ยอมหย่า ก็เพราะกลัวว่าออกจากตระกูลโจวไปแล้ว บ้านเกิดจะเอาเธอไปขายซ้ำอีก กลัวตัวเองไม่มีที่ไปใช่ไหมล่ะ?"
"พอไปถึงเซินเจิ้น หาเงินได้เอง ชีวิตเธอก็..."
เขาเจอสายตาที่มองเหมือนคนบ้าของหลินซิ่วหลาน ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
"เธอไม่เชื่อ?"
"ไปเซินเจิ้น..."
หลินซิ่วหลานหัวเราะแผ่วเบา "ต่อให้มีเงิน แล้วจะไปยังไง? ตระกูลโจวจะยอมปล่อยฉันไปหรือ? ผู้ใหญ่บ้านจะออกจดหมายแนะนำให้ฉันไหม?"
"แล้วไปเซินเจิ้นแล้วจะได้อะไร? ที่ไกลที่สุดที่ฉันเคยไปก็แค่ตัวเมือง เธอให้ฉันคนเดียวไปเซินเจิ้น ฉันเป็นผู้หญิงอ่อนแอ จะต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย?"