หาดหักโขดหินเป็นที่เปลี่ยวกาจ
ซุนชิงหยางพาน้องสาวถือไฟฉายเดินเกือบยี่สิบนาทีกว่าจะถึง
ขอบฟ้าเริ่มมีแสงทองลางๆ ลมทะเลเค็มๆ พัดมาปะทะหน้าให้ความเย็นเล็กน้อย
ซุน ชิงเหอมองอ่าวเบื้องหน้าแล้วขมวดคิ้วพูดว่า “พี่รอง กลับเถอะนะ!”
“ที่นี่อันตรายเกินไป!”
แค่จะเดินลงไปถึงชายหาดก็แทบเอาชีวิตไปทิ้ง
และชายหาดก็มีเพียงผืนทรายเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเปลือกหอยแมลงภู่ รองเท้าแตะหนาแค่ไหนก็โดนบาดได้
ไม่ต้องพูดถึงการเก็บของทะเลเลย
แต่ซุนชิงหยางกลับมั่นใจเต็มร้อยตอบว่า “วางใจได้ เชื่อฝีมือพี่สิ วันนี้ต้องได้ของดีกลับไปแน่นอน!”
เขาใช้พลังพิเศษมองดูแล้ว ทั้งอ่าวร้างแห่งนี้ใต้ท้องน้ำมีแสงสีต่างๆ ส่องประกาย
ส่วนใหญ่เป็นแสงสีฟ้ากับเขียว แสงสีส้มก็มีไม่น้อย
ถึงขนาดเห็นแสงสีรุ้งจางๆ ปกคลุมทั่วทั้งอ่าว
“แสงสีรุ้งน่ะเหรอ จะเป็นสมบัติอะไรกันนะ?”
ซุนชิงหยางใจเต้นไม่เป็นจังหวะ โยนถังให้น้องสาวแล้วเริ่มเดินลงไปที่ชายหาด
ซุน ชิงเหอห้ามไม่ไหว ได้แต่กระทืบเท้าแล้วร้อง “พี่รอง รอฉันด้วย ฉันจะลงไปด้วย!”
“เธออยู่ข้างบนก่อน รอแดดออกค่อยลงมา”
ซุนชิงหยางกำชับ “ทางมันเดินยาก จะได้ไม่หกล้มหัวเข่าแตกแล้วแม่ตีฉัน”
พูดพลางก็เดินลงไปเกือบถึงชายหาดแล้ว
ซุน ชิงเหอเป็นคนไม่เคยอยู่นิ่ง
จะให้รอเฉยๆ ได้ยังไง ลุยแขนเสื้อขึ้นแล้วตามลงไปทันที
“บ้านี่...”
ซุนชิงหยางพูดไม่ออก แต่มาถึงแล้วก็จนใจ ทำได้เพียงพูดว่า “งั้นเธอคอยอยู่ตรงนี้ ฉันไปงัดของดีมาก่อน”