“ชิงหยาง เป็นอะไรไป?” หลินซิ่วหลานลุยน้ำเข้ามาแล้วเปิดถุงให้ดู
“ไม่มีอะไร จับปลาได้ก็เลยดีใจ” ซุนชิงหยางรีบดึงสติกลับมา ห้ามตัวเองคิดต่อไปอีก นี่ไม่ใช่ชาติก่อน
“ลงมือทีเดียวก็จับปลาจวดเหลืองได้ตั้งตัวหนึ่ง ในหมู่บ้านชาเว่ยมีใครเก่งขนาดนี้บ้างล่ะ” ซุนชิงหยางเองก็ดีใจมาก ดูท่าวันนี้จะได้ของดีไม่น้อย
“ฉันบอกแล้วไงว่านายเก่ง!” หลินซิ่วหลานหน้าแดง
น้ำเสียงนั้นแทบจะเหมือนกับเมื่อก่อนทุกประการ
ซุนชิงหยางใส่ปลาลงในถุงโดยไม่มองหลินซิ่วหลาน “พี่ซิ่วหลาน ส่งถุงมาให้ผมเถอะ พี่ไปที่ฝั่งก่อน อีกเดี๋ยวน้ำขึ้นตอนเช้าก็มาแล้ว พี่หนีไม่ทันหรอก”
“ตอนนี้ฉันเป็นหุ้นส่วนกับนายแล้ว จะให้ยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง?” หลินซิ่วหลานพูดอย่างจริงจัง เธอไม่อยากได้ของมาโดยไม่ลงแรง
“หุ้นส่วน?” ซุนชิงหยางเกือบหลุดหัวเราะออกมา
“ใช่สิ พอขายของที่จับมาได้แล้ว นายก็ต้องแบ่งเงินให้ฉัน ฉันจะเอาแต่เงินโดยไม่ทำงานได้ยังไง” หลินซิ่วหลานพูดพลางก้มตัวลง
ตอนนี้เธออยู่ตรงบริเวณที่มีปลาอยู่ชุกชุม พอเอื้อมมือลงไปในน้ำก็จับปลากะพงได้ตัวหนึ่ง
“ฉะ...ฉันก็จับได้แล้วเหมือนกัน...” หลินซิ่วหลานชูปลาขึ้นมา ดีใจสุด ๆ
จู่ ๆ เท้าก็ลื่น ร่างของเธอเอนไปด้านข้าง
ซุนชิงหยางไหวตัวทัน รีบยื่นมือไปรั้งหลินซิ่วหลานไว้
หลินซิ่วหลานรีบผลักซุนชิงหยางออก “ชิงหยาง ฉันยืนไม่มั่นเอง เอาแต่สร้างปัญหาให้นายอยู่เรื่อย”
ซุนชิงหยางชะงักไป ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ “งั้นก็ยืนให้มั่น อยู่แค่ตรงน้ำตื้นก็พอ พี่สร้างปัญหาให้ผมจริง ๆ นั่นแหละ”