“พี่สะใภ้ ฟังผมอธิบายก่อนนะครับ ที่บ้านซุนกุ้ยน่ะจริง ๆ แล้ว……” โจว ไห่หมินสูบบุหรี่ติดกันหลายคำ สีหน้าดูจนปัญญาอย่างยิ่ง
“เมื่อคืนผมไปบ้านซุนกุ้ยมา ซุนกุ้ยไอเป็นเลือด ตรวจแล้วพบว่าเป็นโรคร้ายแรง ส่วนเฉียน หลานอิงก็ทำเกินไปหน่อยจริง ๆ เมื่อคืนผมยังดุเธอไปแล้ว”
“ตรวจพบโรคร้ายแรงเหรอ?” ซุน ไห่เซิงได้ยินแล้วชะงักไป
“ใช่ครับ เรือของบ้านซุนแทบใช้การไม่ได้แล้ว ตอนนี้ซุนกุ้ยจำเป็นต้องเข้าโรงพยาบาลด่วน ผมคิดว่าถ้าลูกชายสองคนของเขาออกทะเลไปด้วย ก็น่าจะหาเงินได้มากขึ้นหน่อย”
โจว ไห่หมินทำหน้าเศร้า
ถ้าไม่ใช่เพราะซุนกุ้ยอ้อนวอนขอร้อง เขาก็ขี้เกียจจะยุ่งกับเรื่องบ้าบอนี่เหมือนกัน
“ฉันไม่เห็นด้วย” หลี่ เฉียวหยุนยืนอยู่หน้าประตู พูดด้วยความโกรธแค้น
“ชิงเจียงลูกชายฉันไม่ได้เป็นคนทำเรือพังคนเดียว ทำไมต้องให้ชิงเจียงรับผิดชอบคนเดียวด้วย ป้าหลานอิงยิ่งน่ารังเกียจ สาปแช่งผู้ใหญ่แล้วยังสาปแช่งเด็กอีก”
“พูดให้น้อยหน่อยเถอะ เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เดินสวนกันก็ต้องเจอ ใครจะไม่มีเรื่องเคราะห์ร้ายบ้างล่ะ?” ซุน ไห่เซิงเหลือบมองลูกสะใภ้
“ลูกคนรอง ตัดสินใจเองเถอะ พ่อกับแม่จะไม่ขัดขวาง” จ้าวกุ้ยหลานปากร้ายแต่ใจดี อีกอย่างก็เป็นญาติร่วมตระกูลกัน
พอได้ยินว่าซุนกุ้ยป่วยหนัก จ้าวกุ้ยหลานก็ใจอ่อนลง
“พี่สะใภ้ งั้นผมขอขอบคุณแทนบ้านซุนกุ้ยด้วยนะครับ” พอเห็นจ้าวกุ้ยหลานยอมผ่อนปรน โจว ไห่หมินก็ยิ้มหน้าบาน
ซุนชิงหยางนึกถึงชาติก่อน หลังจากซุน ฝูไหลจมน้ำเสียชีวิต
ซุนกุ้ยก็ตรอมใจจนล้มป่วยหนัก
ต่อมาเขาก็จากไปอย่างน่าเศร้า บ้านของเขาจึงตกต่ำลงนับแต่นั้น
“ลุงไห่หมิน เรื่องนี้ผมขอคิดดูก่อนนะครับ” ซุนชิงหยางทำหน้าบึ้ง ไม่ได้ตอบตกลงทันที
โจว ไห่หมินได้ยินซุนชิงหยางพูดอย่างนั้น ความมั่นใจก็หดหายไปอีกครั้ง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
“เรื่องนี้เป็นเพราะสามีภรรยาซุนกุ้ยเห็นว่าตอนนี้คุณกำลังต้องการคนช่วย อีกทั้งฐานะทางบ้านก็ไม่ค่อยดี เลยขอให้ผมมาช่วยพูดให้หน่อยน่ะครับ!”