ซุนชิงหยางกลับจากบ้านโจวเต๋อโฮ่ว ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง
คืนนั้นเขากินข้าวไปลวก ๆ สองสามคำ อาบน้ำเสร็จก็กลับเข้าห้อง ล้มตัวลงนอนทันที
ภาพตอนขายปลาที่ท่าเรือเมื่อเช้ายังติดตาเขาอยู่ไม่หาย
จางฝู่จงใจจับผิดเพื่อกดราคา
ถ้าหง ยุนเซิงไม่โผล่มาทันเวลา ก็ไม่รู้ว่าท้ายที่สุดเรื่องจะจบลงอย่างไร
ซุนชิงหยางมองเห็นแววเจ้าเล่ห์และคิดคำนวณในดวงตาของจางฝู่
แต่จางฝู่เป็นคนที่หง ยุนเซิงไว้ใจมากที่สุด
ถ้าเป็นการช่วยโฮวฟู่โหลวประหยัดค่าใช้จ่าย
หง ยุนเซิงอาจเลือกทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ได้
นอกจากนี้
แถบหมู่บ้านชาเว่ยมีคนจับปลาอยู่มากมาย
ถ้าอยากโดดเด่นขึ้นมา ก็ต้องหาทางที่ไม่เหมือนใคร
ยิ่งไปกว่านั้น
ถ้าทุกครั้งต้องให้หง ยุนเซิงออกหน้าช่วยไกล่เกลี่ย การค้าขายแบบนี้ก็น่าอับอายเกินไปแล้ว
ซุนชิงหยางแค่อยากหาเงินให้ได้มาก ๆ โดยเร็ว จะได้ปิดปากโจวเต๋อโฮ่วเสียก่อน
ซุนชิงหยางคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หลับไป
รุ่งสางวันถัดมาเพิ่งผ่านพ้นไป ซุนชิงหยางก็ลุกไปที่ท่าเรือ
มองจากระยะไกล ซุนชิงหยางเห็นพี่ชายคนโตกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเรือ
ในมือกำอวนผืนหนึ่งไว้ แล้วค่อย ๆ พันเส้นด้ายรอบกระสวยอย่างประณีต
สีหน้าพี่ชายไม่สู้ดีนัก ใต้ตาคล้ำเป็นวงอย่างเห็นได้ชัด
แต่สีหน้าท่าทางสงบลงกว่าเมื่อวานมาก