ซุนชิงหยางเห็นจ้าว หลงเฟยเดินมา เขาเปลือยท่อนบน สวมหมวกฟางปิดศีรษะล้านไว้
ลูกน้องสองสามคนหิ้วตะกร้าปลาเดินตามหลังมา ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ
พอเห็นลูกน้องของจ้าว หลงเฟย ทุกคนก็พากันเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ
ความทรงจำจากชาติที่แล้วผุดขึ้นมาในใจ จ้าว หลงเฟยไม่ได้แค่จับปลาเท่านั้น
ต่อมาเขายังยึดครองท่าเรือ ข่มเหงพ่อค้าแม่ค้า และจงใจกดราคาปลาให้ต่ำ
ชาวประมงมากมายได้แต่โกรธแค้น ไม่กล้าพูดอะไร
แต่การกระทำเช่นนี้กลับทำให้พ่อค้าปลาหลายคนได้ประโยชน์ไม่น้อย
พี่ชายของซุนชิงหยางเคยมีปากเสียงกับจ้าว หลงเฟย
จึงถูกลูกน้องของจ้าว หลงเฟยซ้อมจนหน้าบวมช้ำเขียว ต้องนอนติดเตียงอยู่ครึ่งเดือน
“พี่รอง เป็นอะไรไป?” ซุนชิงเจียงเห็นสีหน้าน้องชายเปลี่ยนไป
แต่กลับรู้สึกฮึกเหิมผิดปกติ เมื่อครู่เพิ่งตีกันมา ดูท่ายังไม่สะใจ
“เห็นจ้าว หลงเฟยไหม ต่อไปอย่าไปมาหาสู่กับเขาเลย เขาไม่ใช่คนดี” ซุนชิงหยางถุยน้ำลายแล้วหันหน้าหนี
“เราก็จับปลาของเรา เขาก็จับปลาของเขา ไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกันสักหน่อย” ซุนชิงเจียงคิดว่าน้องชายกังวลเกินเหตุ
“ต่อไปเขาจะขยายกองเรือ ถึงขั้นยึดครองทะเลที่จับปลาได้มาก ไม่ให้ชาวประมงคนอื่นเข้าไปจับปลา สรุปง่าย ๆ คือ ไม่มีอะไรที่แกนึกไม่ถึง มีแต่อะไรที่เขาทำไม่ได้”
เรื่องราวในชาติก่อนผุดขึ้นมาตรงหน้า ทีละเรื่อง ๆ
ซุนชิงหยางยากจะทำใจให้สงบนิ่งได้
“ช่างเขาเถอะ เราไปขายปลากันก่อนดีกว่า” ที่จริงซุนชิงเจียงเองก็กลัวจ้าว หลงเฟย เจอทีไรก็เดินเลี่ยงทุกที