ซุนชิงหยางชะงักงันไปทันที
ชาติก่อน โจวหว่านถังไม่เคยกอดเขาเลยสักครั้ง
ตอนนั้นเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดไปในทางนั้น
“ว่านถัง อย่ากลัวนะ ผมจะไม่ยอมให้พ่อคุณได้อย่างที่ต้องการหรอก” ซุนชิงหยางตบหลังโจวหว่านถังเบา ๆ พลางปลอบเสียงนุ่ม
“แต่ฉันกลัวนี่นา อย่าเห็นว่าพ่อฉันรับของขวัญจากคุณวันนี้แล้วจะคิดว่าเขาซาบซึ้ง เขาเป็นคนที่ใครให้อะไรก็รับหมด ต่อให้คุณส่งของให้มากแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันขอบคุณคุณหรอก”
โจวหว่านถังซบไหล่ซุนชิงหยาง พลางร้องไห้
“คนโง่ ผมไม่ได้ให้ของเพื่อให้พ่อคุณขอบคุณสักหน่อย ผมแค่อยากถ่วงเวลาเท่านั้น
อีกห้าเดือน ผมจะทำให้เขาพอใจแน่นอน”
สิ่งที่ซุนชิงหยางพูดถึงว่าทำให้พอใจ ก็คือสินสอดที่โจวเต๋อโฮ่วเรียกร้อง
ต่อมายังมีเงื่อนไขเพิ่มเติมอีกข้อ
ก่อนที่ซุนชิงหยางจะแต่งงานกับโจวหว่านถัง เขาต้องมีบ้านเป็นของตัวเองก่อน
ห้ามไปเบียดอยู่กับพ่อแม่
พอได้ยินคำว่า “คนโง่”
โจวหว่านถังกลับสงบลง “จริงด้วย ฉันแกล้งทำเป็นคนโง่ต่อไปก็ได้นี่นา”
พูดจบ
โจวหว่านถังก็ผลักซุนชิงหยางออก แล้วแกล้งทำท่าทางซื่อบื้อ
เธอมองซุนชิงหยางแล้วยิ้มแหะ ๆ
ซุนชิงหยางดึงเธอเข้ามากอดทันที “ว่านถัง คุณต้องลำบากแล้วนะ”
“ฉันไม่ได้ลำบากอะไรนักหรอก ยังไงฉันก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ต่อให้ต้องลำบากอยู่บ้างต่อหน้าพ่อแม่แท้ ๆ ก็ไม่เป็นไร
แต่พี่สะใภ้ฉันน่าสงสารกว่ามาก ทุกวันไม่โดนตบตีก็โดนด่าทอ เฮ้อ... ฉันกลัวจริง ๆ ว่าสักวันเธอจะทนไม่ไหว แล้ว...”
โจวหว่านถังเป็นคนจิตใจดี ทั้งที่ตัวเองกำลังทุกข์ทรมาน แต่ก็ยังเป็นห่วงคนอื่น