สถานที่อีกแห่งที่ซุนชิงหยาง พูดถึง ที่แท้ก็คือการไปในเมือง!
ซุน ชิงเหอ คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ: “ไปในเมืองทำไม? ยังต้องขนของไปอีกตั้งเยอะ ต้องเสียเงินค่ารถอีก แม่รู้เข้าล่ะก็ ดูสิว่าแม่จะจัดการแกยังไง!”
“แกไม่เข้าใจอะไรเลย!”
ซุนชิงหยาง หัวเราะพลางพูด: “ของพวกนี้ของเรา ถ้าไม่ไปในเมือง แล้วจะขายให้หลิว เล่าหก รึไง?”
ซุน ชิงเหอ ถึงกับอึ้ง: “ขายให้เขาแล้วยังไง? ของที่บ้านเราไม่ใช่ให้เขามาตลอดเหรอ?”
“มันไม่เหมือนกัน”
ซุนชิงหยาง ส่ายหัว: “หลิว เล่าหก จ่ายเงินก็ยุติธรรมนั่นแหละ แต่นั่นมันของธรรมดา”
พูดถึงตรงนี้ เขาลดเสียงลงเล็กน้อย: “แต่ของวันนี้ของเรา ไม่ธรรมดา”
หลิว เล่าหก รับของไป ก็เอาไปขายต่อที่ตัวเมือง ทำกำไรส่วนต่างนั่นแหละ
ถ้าเป็นของธรรมดาก็ช่างเถอะ กำไรไม่มาก ไม่คุ้มที่ชาวประมงจะโดยเฉพาะวิ่งไปในเมืองสักรอบ
แต่เจ้าหอยเป๋าฮื้อสามหัวกับปูไข่ใหญ่ตัวนั้นไม่เหมือนกัน
“เราไปขายเองที่ตัวเมือง จะได้เงินมากกว่า”
มุมปากของซุนชิงหยาง กระดกขึ้นเล็กน้อย
มีความสามารถพิเศษแบบนี้ ของดี ๆ ของตัวเองต่อไปจะต้องไม่น้อยแน่นอน
ขายให้หลิว เล่าหก ตลอด ก็ต้องขาดทุนไปเยอะ
ดีที่สุดก็คือได้ไปผูกสัมพันธ์กับร้านอาหารใหญ่ ๆ ในตัวเมือง
ซุน ชิงเหอ พยักหน้าคล้ายเข้าใจ แล้วก็หันไปมองวิวนอกหน้าต่างอย่างมีความสุข
“ครั้งสุดท้ายที่นั่งรถก็เมื่อสามปีก่อนเอง! ตอนไปในเมืองกับพ่อแม่ ทุกครั้งก็ต้องเดินไปตลอด พี่สองนี่แหละ ใจกว้างที่สุด!”