เรือเต็มไปด้วยปลาจวดเหลือง ทำให้ซุน ไห่เซิงถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
ริมฝีปากสั่นอยู่ตั้งนาน ก็พูดอะไรไม่ออก
ซุนชิงหยางก็ไม่คิดว่าจะเป็นปลาจวดเหลืองที่มีมูลค่าสูงขนาดนี้
แต่ก็ตั้งสติได้ในไม่ช้า เลือกตัวที่ใหญ่ที่สุดเดินไปโบกให้พ่อดู
“พ่อ เป็นไง ผมชนะแล้วใช่ไหม?”
ซุน ไห่เซิงถึงจะได้สติ ชิงปลาไปจากมือเขา
พลิกไปพลิกมาดูด้วยสีหน้าตกตะลึง
“ปลาจัวเหลือง...เป็นปลาจัวเหลืองจริงๆ! แต่ที่นี่จะมีฝูงปลาจัวเหลืองได้ยังไง?”
เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ
ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากท่าเรือ อากาศดีๆ ยังมองเห็นไฟท่าเรือได้เลย
ตามหลักแล้ว ต่อให้มีปลาก็เป็นแค่ปลาเศษๆ ไม่มีค่า
ไม่ต้องพูดถึงฝูงปลาจัวเหลือง แม้แต่ตัวเดียวก็ไม่เคยได้ยินว่ามี!
“หนูสอง รู้ได้ยังไงว่าที่นี่มีปลา?”
ซุน ไห่เซิงมองไปที่ซุนชิงหยาง
ซุนชิงหยางยิ้มแหยๆ “คงเป็น...แม่เจ้าแม่งแม่ซือคุ้มครองกระมัง!”
บ้านคนริมทะเล
โดยเฉพาะชาวประมง ยิ่งศรัทธาในแม่เจ้าแม่งแม่ซือ
ที่เขาพูดแบบนี้ ซุน ไห่เซิงก็เชื่อเลย
รีบยกมือไหว้ไปทางศาลเจ้าแม่ซือ อย่างเคร่งขรึมหลายครั้ง
ยังไม่ลืมให้ซุนชิงหยางไหว้ตาม
ไหว้แม่เจ้าเสร็จ ซุน ไห่เซิงก็เตรียมการจะกลับ
“หา?”
ซุนชิงหยางงง “พ่อ เพิ่งออกมาไม่เท่าไหร่เองนะ แล้วกลับบ้านเลยเหรอ? พ่อขี้เกียจขึ้นมาเมื่อไหร่เนี่ย?”
ฟ้ายังไม่สว่างเลยนะ!
ซุน ไห่เซิงตบหัวเขาทีหนึ่ง พูดเสียงเข้ม “อะไรขี้เกียจ ปลาจัวเหลืองทั้งอวนนี่มีค่ามากนะ! โชคดีที่แม่เจ้าแม่งแม่ซือคุ้มครอง รีบขนของกลับบ้านไปเถอะ!”
“ไม่งั้นถ้าขังไว้ในห้องเย็นนานๆ จะขาดทุนยับเยิน!”
ซุนชิงหยางนึกขึ้นได้
เรือของตัวเองเล็กนิดเดียว น้ำแข็งก็มีไม่มาก ถ้าชักช้าจริงๆ คงไม่ดี
เขาคิดในใจ เปิดพลังพิเศษสแกนไปรอบๆ ทะเล
เห็นว่าตรงที่เพิ่งลงอวนไปยังมีสีส้มจางๆ อยู่เป็นหย่อมเล็ก ๆ ก็เลยให้พ่อลงอวนอีกครั้ง
อวนก่อนหน้านั้น ดึงเอาพ่อลูกทั้งสองคนแทบหมดแรง
แต่พอเห็นปลาจัวเหลืองบนเรือ ซุน ไห่เซิงก็มีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง
พ่อลูกสองคนลงอวนอีกครั้ง รอบนี้ดึงขึ้นมาได้แค่สิบกว่า ตัว
แต่แต่ละตัวหนักประมาณหนึ่งชั่ง คุณภาพเยี่ยมมาก
ซุนชิงหยางหมดแรงไปพอสมควร นอนแผ่บนเรือถอนหายใจ “พ่อ บ้านเรามีเงินเท่าไหร่? ขายปลาจัวเหลืองทั้งเรือนี่แล้ว เราเปลี่ยนเป็นเรือเหล็กกันเถอะ?”
แล้วจะได้ติดเครื่องกว้านอวน ตอนเก็บอวนจะได้ไม่เหนื่อยขนาดนี้
อีกอย่างเรือเหล็กปลอดภัยกว่าเรือไม้ตอนนี้มาก
ซุน ไห่เซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด “อันนี้ต้องกลับไปถามความเห็นแม่แกก่อน”
ซุนชิงหยางหัวเราะ “พ่อ เงินในบ้านเราก็พ่อหามาเองทั้งนั้น พ่อยังกลัวเมียอีกเหรอ?”
“ไอ้ลูกหมา ปากดีนักนะ กล้าให้แม่แกได้ยินคำนี้ไหม?”
ซุน ไห่เซิงด่าไปพลางหัวเราะไป
พักอีกสักครู่ ก็ลุกขึ้นเตรียมออกเรือ
ซุนชิงหยางสงสารพ่อ รีบอาสาถือหางเสือ “พ่อพักเถอะ กลับบ้านเดี๋ยวผมถือหางเสือเอง”
แต่ซุน ไห่เซิงกลับผลักเขาออกไป “แกจะรู้เรื่องหางเสืออะไร! พี่แกยังเรียนไม่จบเลย ไปคัดแยกปลาไป!”
พูดจบก็ออกเรือทันที
ซุนชิงหยางเพิ่งจะนึกขึ้นได้
ตัวเองอายุ 20 ปี ไม่ใช่คนแก่ชาวประมงที่ถูกชีวิตบีบคั้นมาหลายสิบปีในชาติก่อนเลย
ในใจอดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้
ถ้าพ่อจับได้ว่าผิดปกติ จะอธิบายยังไงก็ไม่รู้จบ
เขาหดคอลง เริ่มทำงาน
ปลาใหญ่ปลาเล็กต้องแยกกัน ตัวที่มีคุณภาพดีต้องเอาเข้าห้องเย็น
เพื่อรักษาคุณภาพปลาให้ดีที่สุด
กลับมาถึงท่าเรือ ท้องฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว
พระอาทิตย์ขึ้น ส่องแสงบนผิวทะเลเป็นสีทองอร่าม
เรือประมงลำอื่นยังไม่กลับ ซุนชิงหยางบ้านเรือยังไม่ทันเทียบฝั่งก็กลายเป็นจุดสนใจ
พวกพ่อค้าปลากับพวกผู้หญิงที่มารอรับเรือของตัวเองต่างพากันพูดคุย
“ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้?”
“หรือว่าออกไปไม่นานก็เจอปลาใหญ่แล้ว?”
พูดจบ ทุกคนก็ชะเง้อคอมองออกไป
ระหว่างนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่พอใจ “ปลาใหญ่อะไร? เรือเน่าๆ ของบ้านซุนน่ะ แม้แต่ปลาใหญ่ก็คงตักไม่ขึ้นหรอก!”
คนที่พูดคือเฉียน หลานอิง ภรรยาของซุนกุ้ย
นางถุยน้ำลายลงพื้น “ฉันว่า อย่าเพิ่งออกทะเลไปเจอเรื่องอัปมงคลเข้าเลย แล้วถึงได้รีบกลับมากระมัง!”
เฉียน หลานอิงเป็นคนปากจัดและเจ้าเล่ห์มาทุกที หลายคนไม่ถูกกับนาง ตอนนี้เลยพากันด่านางว่าช่างโหดร้าย
เฉียน หลานอิงไม่ยอมน้อยหน้า เอามือเท้าเอวเถียงกลับทันที
แป๊บเดียวท่าเรือก็ครึกครื้นไปด้วยเสียงทะเลาะกัน
“พ่อ ทำไมท่าเรือครึกครื้นแบบนี้?”
ซุนชิงหยางรู้สึกสงสัย
ซุน ไห่เซิงส่ายหัว “ใครจะไปรู้ คงเป็นพวกแม่บ้านทะเลาะกันอีกตามเคย!”
พูดจบเรือก็เทียบฝั่ง
มีคนตาดีเห็น ก็ตะโกนถามเสียงดัง “ลุงไห่เซิง วันนี้กลับมาเร็วจัง เจอปลาใหญ่เหรอ?”
เฉียน หลานอิงรีบทำปากยู่ “ปลาใหญ่อะไร ถ้าบ้านเขาตักปลาใหญ่ได้ พระอาทิตย์ก็คงขึ้นทางทิศตะวันตก!”
ซุนชิงหยางได้ยินก็รู้ทันทีว่านังบ้านนี้ยังแค้นเรื่องเมื่อวานอยู่ เลยหัวเราะเย็นชา “โอ๊ะ ป้านายังแน่ใจนักเหรอ? ถ้าฉันเจอปลาใหญ่เข้าล่ะ? กล้าเดิมพันกับฉันไหม?”
ปลาจัดแยกเสร็จเรียบร้อย เอาเข้าห้องเย็นหมดแล้ว
จากภายนอกมองดู เรือดูโล่งๆ เหมือนกลับมือเปล่า
เฉียน หลานอิงโดนยั่วเข้าหน่อยเดียว ก็โมโหขึ้นมาทันที “เดิมพันก็เดิมพัน! ฉันไม่เชื่อหรอก ว่าเรือไม้ผุๆ จะหาปลาดีๆ ได้!”
บ้านนางมีเรือเหล็ก เลยภูมิใจมากเป็นประจำ
แต่คนส่วนใหญ่บ้านอื่นมีแค่เรือไม้
ที่นางพูดแบบนี้ กลับทำให้หลายคนไม่พอใจไปด้วย
“เรือไม้เป็นไร? บ้านป้าไม่เคยใช้เรือไม้มาก่อนเหรอ?”
“มีเรือเหล็กแล้วเหรอ ถึงได้เก่งขนาดนั้น...”
ทุกคนช่วยกันด่า
เฉียน หลานอิงรู้สึกผิดเลยเปลี่ยนเรื่องมาทางซุนชิงหยางแทน “เดิมพันอะไร?”
ซุน ไห่เซิงไม่อยากมีเรื่อง เลยอยากห้ามซุนชิงหยาง
เพราะคิดๆ ดูแล้ว บ้านเขากับบ้านซุนกุ้ยก็เป็นญาติห่างๆ กันอยู่
แล้วซุนกุ้ยบ้านนั้นมีพี่น้องห้าคน ล้วนมีลูกชายสามคน ดุมาก ไปยุ่งด้วยไม่มีผลดี
แต่ซุนชิงหยางกลับพูดตรงๆ “เดิมพันแค่ถังข้าวของทะเลในมือป้า ถ้าวันนี้ฉันเจอของดี ถังนั้นก็เป็นของฉัน
ถ้าไม่มีของดี ฉันจะบอกว่าวานนี้ฉันไปเก็บของทะเลที่ไหน เป็นไง?”
ชาวประมงชายฝั่ง เวลาผู้ชายออกทะเล ผู้หญิงจะเก็บของทะเลแต่เช้าตรู่ เพื่อหารายได้เสริม
เฉียน หลานอิงถือถังหอยแครงปูกุ้งอะไรพวกนั้นมา ได้ของมาเยอะพอสมควร
ตอนแรกก็ไม่อยากแพ้ แต่พอได้ยินที่ซุนชิงหยางพูด ก็รีบเชิดหน้าใส่ “เดิมพันก็เดิมพัน!”
ข้างๆ มีคนแซว “ป้าซุนกุ้ย นี่มันเรือของบ้านชิงหยางนะ มีของหรือเปล่าเขาจะไม่รู้เหรอ? ป้าไปเดิมพันกับเขา ไม่เห็น ๆ ว่าแพ้ชัดๆ หรือไง?”
เฉียน หลานอิงไม่ยอมรับ “เชอะ! เรือผุๆ แบบบ้านเขา จะไปหาของดีได้ยังไง เขาแค่มาหลอกฉัน!”
ทุกคนก็เลยไม่ห้ามอีก รีบเร่งให้ซุนชิงหยางเปิดห้องเย็น
ซุน ไห่เซิงถลึงตาใส่ซุนชิงหยาง ส่ายหัว แล้วเปิดม่านหญ้าที่คลุมห้องเย็นออก
ทุกคนยื่นคอมองเข้าไป
พอเห็นสีทองอร่ามใต้ก้อนน้ำแข็ง ท่าเรือทั้งท่าก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที!
“ปลาจัวเหลือง? เป็นปลาจัวเหลืองจริงๆ ด้วย!”
“ปลาจัวเหลืองเยอะขนาดนี้ ลุงไห่เซิง พวกคุณเจอฝูงปลาจัวเหลืองเหรอ?”
“ตายแล้ว นี่มันต้องมีค่าแค่ไหน!”
ชั่วขณะหนึ่ง เสียงอิจฉาริษยาดังไม่ขาด
เฉียน หลานอิงถึงกับอึ้งไปทั้งตัว วินาทีถัดมา ยกถังจะวิ่งหนี
ซุนชิงหยางหัวเราะเย็นชา “ป้าจะไปไหน? อายุขนาดนี้แล้ว แพ้แล้วยังจะเบี้ยวอีกเหรอ?”