“พี่ไห่เซิง ไม่ใช่ว่าผมจะบีบชิงเจียงนะ ผมเองก็ลำบากใจ นี่เป็นทรัพย์สินส่วนรวมชิ้นสุดท้ายแล้ว จะปล่อยให้มันพังอยู่ในมือผมไม่ได้!”
โจว ไห่หมินก็เผยสีหน้ากลุ้มใจออกมา
“นี่...นี่...”
ซุน ไห่เซิงริมฝีปากสั่น พูดอะไรไม่ออก
ซุนชิงหยางได้ยินทุกคำชัดเจน
เรือลำนี้เกิดเรื่องเข้าสักวันก็ไม่ช้าก็เร็ว เพียงแต่พี่ชายดันมาเจอเข้าพอดี
ความทรงจำเรื่องภัยพิบัติทางทะเลในชาติก่อนยังคงแจ่มชัด
เพราะเรือจม หมู่บ้านชาเว่ยจึงต้องสูญเสียชายฉกรรจ์ไปหลายคนในคราวเดียว
ทั้งหมู่บ้านตกอยู่ในความโศกเศร้า
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซุนชิงหยางก็ตัดสินใจครั้งใหญ่
“ลุงไห่หมินพูดถูกแล้ว เรือเสียหายก็เกี่ยวข้องกับพี่ชายผมจริง ครอบครัวผมไม่ปัดความรับผิดชอบหรอก ผมว่าเรือลำนี้ก็เก่าคร่ำครึมากแล้ว
เอาอย่างนี้ไหมครับ ลุงตั้งราคาขายให้ผม ส่วนความเสียหายที่ชาวบ้านต้องรับในช่วงสองวันนี้ ผมจะช่วยรับผิดชอบบางส่วน ลุงว่าไงครับ?”
“อะไรนะ?”
“หา!”
“ชิงหยาง นายไข้ขึ้นสมองหรือไง?”
ชาวบ้านหลายคนถึงกับอึ้ง
เรือลำนี้หมดอายุการใช้งานมานานแล้ว พูดตามตรงก็แทบไม่มีค่าอะไร
“ไอ้รอง แกจะทำอะไร?” ซุน ไห่เซิงร้อนใจขึ้นมา
ทุกครั้งที่ทุกคนนั่งเรือลำนี้ออกทะเล ต่างก็ต้องนั่งลุ้นจนใจหายใจคว่ำ
“พ่อ คราวนี้เชื่อผมเถอะ พี่ชายก่อเรื่องขึ้นมา บ้านเราก็ควรเป็นฝ่ายรับผิดชอบ” ซุนชิงหยางเดินไปถึงข้างเรือในไม่กี่ก้าว แววตามุ่งมั่น
“ลุงไห่หมิน ยังไงเรือลำนี้ก็แทบไม่ต่างจากเรือพังแล้ว ลุงบอกราคามา ผมจะรับซื้อเอง แบบนี้ทุกคนจะได้สบายใจกันขึ้น”
ทุกคนหันมองหน้ากัน
เรือลำนี้เดี๋ยวดีเดี๋ยวเสีย เป็นเหมือนเผือกร้อนที่ใครก็ไม่อยากจับ
ไม่มีใครคิดว่าซุนชิงหยางจะเสนอซื้อ ทั้งที่คนอื่นพากันหลีกหนีแทบไม่ทัน