พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกหลายวัน ชิ้นส่วนทุกชิ้นบนเรือประมงแทบจะได้รับการตรวจสอบครบหมดแล้ว
สิ่งที่ทำให้ซุนชิงหยางดีใจก็คือ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา พลังพิเศษของเขาดูเหมือนจะพัฒนาขึ้นด้วย
ตอนนี้เขามองเห็นพื้นที่ทะเลที่อยู่ไกลออกไปได้มากกว่าเดิม
มองออกไปไกล ๆ ผิวน้ำทะเลสงบนิ่งไร้คลื่น ฝูงนกนางนวลบินร่อนอยู่เหนือทะเล
ทุกวันมีเรือประมงเข้าออกท่าเรืออยู่เสมอ ตอนกลับมาก็มักจะได้ของติดเรือมาบ้างไม่มากก็น้อย
ซุน เสี่ยวผิงเริ่มทนไม่ไหวแล้ว พอเห็นคนอื่นขายปลา ใจก็พลอยคันยุบยิบไปด้วย
ซุน ไห่ซานกลับใจเย็นมาก
เวลาว่างเขาก็แค่นั่งฟังเรื่องเล่าจากวิทยุ หรือไม่ก็ฟังเสียงบันทึกตัดต่อจากภาพยนตร์
เพลงที่เปิดในวิทยุบ่อยที่สุดก็ยังคงเป็นเพลงดวงจันทร์วันสิบห้า กับเพลงเพื่อนวัยเยาว์มาพบกัน
ซุนชิงหยางได้เกิดใหม่อีกครั้ง จึงรู้ทิศทางนโยบายในอนาคต
ทำให้เขาใจเย็นกว่าใครทั้งหมด
ขอแค่เป็นคนหัวไว โอกาสร่ำรวยก็มีอยู่ทุกหนแห่ง
หลายคนไม่มีอะไรทำ จึงมารวมตัวสูบบุหรี่อยู่ข้างวิทยุ
หลี่ต้ากั๋วตาไว มองเห็นคนหลายคนเดินมาจากไกล ๆ
เขาพลันลุกขึ้นยืน “พวกคุณดูสิ นั่นใครน่ะ ทำไมถึงมาที่นี่?”
ซุน ไห่ซานลุกขึ้นยืนด้วย ดูเหมือนจะเป็นซุนกุ้ยหรือเปล่า?
“ชิงหยาง ดูสิ นั่นใช่ลุงซุนกุ้ยของคุณไหม?” ซุน ไห่ซานหรี่ตามองไปทางนั้น
ซุนกุ้ยไม่ได้อยู่โรงพยาบาลหรือไง สองวันก่อนเขากับผู้ใหญ่บ้านยังไปเยี่ยมอยู่เลย
ซุนชิงหยางถอนสายตาจากทะเล แล้วหันกลับไปมองทางหมู่บ้าน
คนที่มาคือซุนกุ้ยจริง ๆ โดยมีซุน จินไหลกับซุน หยินไหลคอยประคองอยู่คนละข้าง