ซุนเอ้อร์โก่ว
เป็นคนหมู่บ้านชาเว่ย กำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก อาศัยข้าวจากชาวบ้านกินจนเติบใหญ่
หัวหน้าหมู่บ้านสงสารเขา จึงยกห้องห้องหนึ่งให้เป็นที่ซุกหัวนอน
แต่ซุนเอ้อร์โก่วกลับหัวไม่ค่อยไว ทั้งปลูกพืชก็ไม่เป็น ออกทะเลหาของก็ไม่เป็น
ปกติเขาอาศัยเก็บหอย กุ้ง และปูตามชายหาดประทังชีวิต
บางครั้งก็รับจ้างทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ชาวบ้าน
มีแรงอยู่เต็มตัว แต่กลับใช้ไม่ถูกทาง
“ชิงหยาง ฉันรู้ว่าพ่อสามีคิดอะไรอยู่ เขาคิดว่าซุนเอ้อร์จู้ถึงจะโง่ แต่ก็มีแรง แถมยังเชื่อฟังคำสั่ง ช่วยทำงานให้บ้านเขาได้”
หลินซิ่วหลานมองซุนชิงหยางด้วยสีหน้าขมขื่น น้ำตาไหลไม่หยุด
“พี่สะใภ้ ตามหลักแล้ว เรื่องในบ้านพี่ผมไม่ควรเข้าไปยุ่ง อีกอย่างผมกับว่านถัง...
เพราะงั้น เรื่องของพี่ผมก็ไม่สะดวกเข้าไปจัดการจริง ๆ”
ตอนนี้ซุนชิงหยางปวดหัวจนแทบระเบิด
เรื่องในบ้านวุ่นวายไปหมด พี่สะใภ้ก่อเรื่องจนไม่มีใครในบ้านได้อยู่อย่างสงบ
พ่อแม่กลุ้มใจจนผมหงอกไปหมด ที่เขาซื้อเรือก็เพื่อเปิดทางให้พี่ชาย
ให้สองสามีภรรยาแยกไปใช้ชีวิตกันเอง ไม่ต้องถูกครอบครัวใหญ่ถ่วงไว้
“ชิงหยาง ถ้านายไม่ช่วยฉัน ฉันคงถูกทรมานจนตายแน่” หลินซิ่วหลานก้มหน้า สิ้นหวังถึงขีดสุด
“พี่สะใภ้ ถึงเอ้อร์จู้จะโง่ แต่เขาก็ไม่ใช่คนไม่ดี ลองใช้ชีวิตกับเขาสักพักก่อนเถอะ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ค่อยหาทางอื่น”
ซุนชิงหยางพูดปลอบเสียงเบา น้ำเสียงติดหยอกอยู่เล็กน้อย
ใครจะคิดว่าหลินซิ่วหลานจะก้าวเข้ามากอดซุนชิงหยางเสียอย่างนั้น