ซุน ชิงหยางไม่คิดว่าโจว เต๋อโฮ่วจะยังหน้ามาหาได้ลง
คิดจะเอาเรื่องเมื่อคืนมาเปิดโปงทันที
แต่คำพูดถึงปากก็เปลี่ยนเป็นอีกเรื่อง ยิ้มพลางพูดว่า "ลุง ตอนนั้นผมตื่นเพราะกระหายน้ำ ลุกขึ้นมากินน้ำ พอดีนอนไม่หลับเลยถือวิสาสะกลับบ้านเอาถังออกไปเก็บของทะเลตอนน้ำลง"
"พวกคุณหลับกันเต็มที่ ผมก็ไม่อยากปลุก"
ยังไงซะ
วันหน้าตนเองต้องแต่งงานกับโจวหว่านถัง ถ้าทำให้หน้ากันแตกจะไม่ดีเอาซะเลย
โจว เต๋อโฮ่วสีหน้าเปลี่ยนไปๆ มาๆ คิดหาความจริงเท็จในคำพูดของซุน ชิงหยาง
ซุน ชิงหยางไม่อยากพูดมาก
เขย่าถังในมือพูดว่า "ผมไปท่าเรือก่อนนะลุง เดี๋ยวค่อยว่ากัน!"
มองเขาค่อยๆ เดินจากไป โจว เต๋อโฮ่วกระทืบเท้าหนึ่งที แล้วรีบกลับบ้าน
เพิ่งเข้าประตูก็เห็นหลินซิ่วหลานแบกถังเสื้อผ้าออกไปข้างนอก
พอเห็นโจว เต๋อโฮ่ว หลินซิ่วหลานมีท่าทีหดหู่ลงไปหน่อย พูดเสียงเบาๆ อย่างประหม่า "พ่อ หว่านถังไปเก็บของทะเลแล้ว ส่วนเว่ยกั๋วก็อึใส่กางเกงอีกแล้ว หนูไปซักผ้าก่อนนะ..."
"หยุด!"
โจว เต๋อโฮ่วสีหน้าหมองคล้ำ "ฉันถามเธอ เมื่อคืนเธอกลับห้องไป ไม่เห็นเขาเลยจริงๆ หรือไง?"
หลินซิ่วหลานสายตาหลบเลี่ยง พูดเสียงเบา "พ่อ หนูบอกแล้วไงว่าตอนหนูเข้าไปเขาก็ออกไปแล้ว
เรื่องนี้ปล่อยมันไปเถอะนะคะ ครอบครัวซุนเขาเป็นคนดี หว่านถังแต่งงานไป ซิงหยางก็ต้องไม่ทิ้งครอบครัวเราแน่ๆ..."
"หุบปาก!"
โจว เต๋อโฮ่วตัดบท "เขายอมเข้ามาอยู่บ้านเรา หว่านถังถึงจะได้แต่งงานกับเขา! ฉันบอกเธอเลย ครั้งนี้ไม่สำเร็จ เธอก็ต้องหาโอกาสอีก!"
เขาลดเสียงลง "ยังไงก็ต้องจับจุดอ่อนเขาไว้ให้ได้ จะได้ผูกเขาไว้กับบ้านเรา"
หลินซิ่วหลานตาแดงขึ้นมา
โจว เต๋อโฮ่วพูดต่อ "ตอนนั้นครอบครัวเธอรับเงินห้าสิบหยวนแล้วขายเธอมา ถ้าไม่ใช่เพราะท้องเธอไม่ดี แม้แต่ลูกสักคนยังไม่มีให้ฉัน ฉันจะคิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? ฉันบอกเธอเลย ถ้าเธอกล้าคิดอะไรนอกลู่นอกทาง ฉันจะตีเธอให้ตายก็ไม่มีใครสนใจ!!"
"หนูไม่ทำแบบนั้น..."
หลินซิ่วหลานส่ายหน้า แล้วรีบแบกเสื้อผ้าเดินจากไปอย่างเร่งรีบ
จนคนเดินไปไกลแล้ว ความดุดันบนหน้าโจว เต๋อโฮ่วก็เปลี่ยนเป็นความจำยอม
รูปร่างก็ดูหลังค่อมลงไปเล็กน้อย
ถ้ามีทางเลือก เขาก็ไม่อยากทำเรื่องที่ทำลายบุญวาสนาแบบนี้
แต่เว่ยกั๋วเป็นง่อย แม้แต่ลูกสักคนก็ยังไม่มีให้ ส่วนคนที่ยอมเข้ามาอยู่บ้านก็ไม่มีใครดีๆ สักคน
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ตระกูลโจวก็จบจริงๆ!
"เฮ้อ!"
โจว เต๋อโฮ่วถอนหายใจยาวๆ แล้วหันหลังเข้าบ้านไป
ท่าเรือ
เรือประมงที่ออกทะเลทยอยกลับมา
พอเทียบท่า พวกพ่อค้าปลาก็แย่งกันเข้าไปล้อมรอบ
ทุกคนอยากได้ของอย่างดีไปขายในเมืองทำกำไร
ซุน ชิงหยางถือถัง เดิมทีคิดจะดูว่าเรือของพ่อกับพี่ชายกลับมาหรือยัง
แต่คนมันเยอะเกินไป เลยต้องยอมแพ้ ไปขายปลาที่ร้านของหลิว เล่าหกพ่อค้าปลาที่รู้จักก่อน
พอเปิดฝาถัง เสียงหายใจดังขึ้นรอบข้างทันที
"โอ้ย ชิงหยาง ปลากะพงของแกไม่เลวนี่นา!"
หลิว เล่าหกตาเป็นประกาย
พลิกดูของในถัง ยิ่งดูยิ่งตื่นเต้น "แล้วยังมีหอยสังข์อีกตั้งเยอะ ที่สำคัญยังมีหอยเป๋าฮื้ออีกด้วย! ไอ้หนูแกเก่งจริงๆ!"
คนรอบข้างพากันถาม "ชิงหยางเอ๊ย แกไปเก็บได้ที่ไหนเนี่ย?"
"เมื่อเช้าฉันก็ไปเก็บของทะเลมา ได้แต่หอยแครงกับหอยหลอดอะไรแบบนั้น ทำไมแกดวงดีแบบนี้ล่ะ?"
"เมื่อไหร่จะบอกพวกเราบ้างล่ะ?"
ซุน ชิงหยางยิ้มๆ ไม่พูดอะไร
หันไปทางหลิว เล่าหกพูด "เสนอราคามาเลย!"
หลิว เล่าหกกลอกตาไปมา ยังไม่ทันพูดก็ถูกซุน ชิงหยางขัดขึ้น
"ปลาของฉันให้แกคนเดียว ราคาอะไรฉันรู้หมด แกอย่ามาหวังต่อราคานะ"
"จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ!"
หลิว เล่าหกหัวเราะแห้งๆ คิดในใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสนอราคา "สิบห้าหยวนรวมทุกอย่าง"
รอบข้างมีเสียงหายใจดังอีกครั้ง
สิบห้าหยวน เทียบเท่ากับรายได้ที่ต้องออกทะเลสิบวันถึงครึ่งเดือนเลยทีเดียว!
ซุน ชิงหยางพยักหน้า "ได้"
แล้วเสริมอีกว่า "ไม่ออกใบเสร็จ จ่ายเป็นเงินสดเลย"
พ่อค้าปลาที่ท่าเรือต่างรู้จักกันดี โดยปกติพอขายปลาเสร็จจะไม่จ่ายเงินสด
แต่ออกใบเสร็จไว้ แล้วพอตกเย็นเลิกงานค่อยถือใบเสร็จไปรับเงินที่บ้านพ่อค้าปลา
หลิว เล่าหกเข้าใจดี เอามือล้วงเงินพลางล้อเลียน "โอ้ อยากเก็บเงินส่วนตัวไปสู่ขอเมียแล้วหรือไง?"
ซุน ชิงหยางยอมรับอย่างเปิดเผย "ใช่!"
"ยังคิดถึงลูกสาวบ้านโจวอีกเหรอ?"
หลิว เล่าหกถอนหายใจ "เป็นพี่ขอเตือนแกหน่อยเถอะ หลังจากบ้านโจวมีเรื่อง พี่ชายใหญ่บ้านโจวก็หาเงินซื้อเรือไม่ได้แล้ว ตอนนี้ทั้งบ้านก็พึ่งพ่อเขาเป็นลูกจ้างเรือประมง
แล้วก็เก็บของทะเลขายประทังชีวิต เขาตั้งใจจะหาลูกเขยเข้าบ้านเพื่อสืบสกุลจริงๆ แกเลิกคิดได้แล้ว!"
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย "ฉันมีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่ง..."
ซุน ชิงหยางขัดขึ้น "พอเถอะ! ลูกพี่ลูกน้องแกคนนั้นคอเท่าเอว ฉันขอรับไว้ไม่ได้หรอก!"
พูดจบ ก็เก็บเงินแล้วหันหลังเดินจากไป
เขายังต้องกลับไปคิดแผนการชีวิตต่อไปอีก!
ที่หัวหมู่บ้าน เฉียน หลานอิงเมียของซุนกุ้ยรีบวิ่งตามขึ้นมา "เอ๊ะ ชิงหยาง แกบอกป้าได้แล้วว่าไปเก็บของทะเลที่ไหนมา!"
ซุน ชิงหยางหยุดเดิน เหลือบมองเธอ "ป้า เมื่อเดือนก่อนลุงฉันได้ของดีเต็มเรือมา ชาวบ้านถามว่าลุงไปจับปลาที่ทะเลไหน ทำไมป้าไม่บอกใครล่ะ?"
เฉียน หลานอิงเงียบไปทันที
ซุน ชิงหยางประทับใจเธอแย่มาก
ชาติที่แล้ว หลังจากเขาถูกบังคับให้ไปอยู่บ้านโจว เฉียน หลานอิงคนนี้ก็ชอบนินทาเขาไม่หยุด
จนข่าวลือครึ่งหมู่บ้านส่วนใหญ่มาจากปากเธอ
ตอนนี้ก็ไม่อยากสนใจ หันหลังเดินจากไป
"ถุย!"
เฉียน หลานอิงถุยน้ำลายลงพื้น "ก็แค่ดวงดีเท่านั้น เดี๋ยวจะหยิ่งอะไรนักหนา ครอบครัวคนจนๆ อย่างพวกเขา ยังไงก็จนทั้งชาติ!"
ซุน ชิงหยางเดินไปได้ไม่นาน หลี่ เฉียวหยุนก็เดินตามมาถึง
"พี่หก เมื่อกี้ของทะเลของชิงหยางขายได้เท่าไหร่?"
หลี่ เฉียวหยุนทำหน้าอยากรู้อยากเห็น
หลิว เล่าหกกลอกตาไปมา รู้ทันทีว่าเธอคิดอะไร ยิ้มพลางพูด "ขายได้สิบห้าหยวนรวมกัน ไม่ได้ออกใบเสร็จ"
สีหน้าหลี่ เฉียวหยุนมืดลงทันที
สิบห้าหยวนเลยนะ!
ผู้ชายบ้านตัวเองออกทะเล ถ้าเจอช่วงราคาไม่ดี หักหักโหมทั้งเดือนก็ได้แค่ยี่สิบสามสิบหยวน
ยังต้องส่งให้ครอบครัวครึ่งหนึ่ง
ที่น้องชายคนรองกลับหามาได้เยอะขนาดนี้ในคืนเดียว?
หลี่ เฉียวหยุนเริ่มอิจฉาริษยา แล้วหันหลังรีบเดินจากไป
หลิว เล่าหกก็ไม่คิดอะไร ไปรับซื้อปลาต่อ
ไม่ไกลนัก โจว เต๋อโฮ่วได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้ว กำหมัดแน่น
...
ซุน ชิงหยางเอาเงินสิบห้าหยวนใส่กระเป๋า ฮัมเพลงไปตามทางกลับบ้าน
ผ่านร้านชำ เดินเข้าไปซื้อลูกอมผลไม้ครึ่งจิน
แกะลูกอมหนึ่งเม็ดใส่ปาก
มันหวาน แต่เขากลับรู้สึกขมขื่นเต็มปาก
ชาติที่แล้ว เขาอยู่บ้านโจวเหมือนวัวแก่ที่อดทนทำงาน ไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว มีบ้านก็กลับไม่ได้
ลูกชายที่เกิดมายังต้องเรียกเขาว่าลุงสอง
นับดูแล้ว
เขากว่า 40 ปีเต็มแล้วที่ไม่เคยได้ลิ้มรสความหวาน
"ดีจริงๆ!"
ซุน ชิงหยางถอนหายใจยาวๆ ถือลูกอมเดินออกจากร้านชำ
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ชนกับหลินซิ่วหลานที่ซักผ้าเสร็จกลับมา
สายตาสบกัน หลินซิ่วหลานตาแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แล้วเดินเข้ามาหาซุน ชิงหยางสองสามก้าว
ซุน ชิงหยางอ้อมเธอไปตรงๆ
ชาติที่แล้ว เขากับหลินซิ่วหลาน จริงๆ แล้วก็เคยมีความสุขกันมาก่อน
ถึงขั้นเรื่องบนเตียงก็ยังเข้ากันได้ดี
เขาก็รู้ว่าหลินซิ่วหลานมีหลายอย่างที่ไม่เต็มใจ
แต่ทุกอย่างนั้น ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะสมคบคิดกับโจว เต๋อโฮ่วมาทำลายชีวิตเขาทั้งชีวิต!
หลินซิ่วหลานยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเงาหลังของซุน ชิงหยาง น้ำตาไหลออกมาอย่างหนัก
ครู่หนึ่ง เธอก็กัดริมฝีปากล่าง แล้วรีบวิ่งตามไป "ชิงหยาง รอเดี๋ยว!"
ซุน ชิงหยางหยุดเดิน มองเธอด้วยสายตาเย็นชา "มีอะไรหรือเปล่า?"
"เมื่อคืน..."
"เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น พอฉันสร่างเมาก็กลับบ้านเอง"
ซุน ชิงหยางเบนสายตาหนี ไม่มองน้ำตาบนหน้าเธอ พูดเพียงว่า "พี่สะใภ้ กลับไปทำอาหารเช้าเถอะ"
หลินซิ่วหลานทั้งอับอายทั้งเจ็บปวด สุดท้ายก็พูดความในใจออกมา "เรื่องเมื่อคืน เขาบังคับฉัน ขอโทษ!"
ซุน ชิงหยางหยุดฝีเท้าครู่หนึ่ง แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
กลับถึงบ้าน ล้างหน้าแปรงฟันอย่างลวกๆ แล้วก็เข้าห้องนอนต่อ
จนบ่ายแก่ๆ ถึงถูกเสียงเคาะประตูปลุก
"พี่ชายคนรอง ตื่นได้แล้ว!"
เสียงของซุน ชิงเหอ น้องสาวคนเล็กดังเหมือนเสียงสวรรค์
ซุน ชิงหยางได้ยินแล้วกลับรู้สึกจมูกเสีย
นึกถึงชาติที่แล้ว น้องสาวคนเล็กแต่งงานกับผู้ชายติดเหล้าชอบทำร้ายร่างกาย อายุไม่ถึง 40 ก็ถูกตาย
ตัวเองที่เป็นพี่ชาย ยังไม่มีโอกาสแม้แต่ออกหน้าเรียกร้องความเป็นธรรมให้เธอ
เขากระโดดลุกขึ้นทันที เปิดประตูก็เห็นน้องสาวคนเล็กที่ตอนนี้อายุแค่ 17 ปี
รวมถึงโจวหว่านถังที่ใส่ชุดกระโปรงลายดอกไม้ ตาแดงก่ำอยู่ข้างๆ
"พี่ชิงหยาง พี่ชายกับพ่อบอกว่าไม่ให้พี่มาบ้านเราอีกแล้ว"
โจวหว่านถังพูดแล้วก็สะอื้น "ฉัน... ฉัน..."
ซุน ชิงเหอหมดความอดทน พูดตรงๆ "พี่ชายคนรอง พี่พาทังทั่งหนีไปด้วยกันเถอะ!"