ปั๋วจิ่วซือมองนกที่กำลังแสดงท่าทางสะใจอยู่ตรงหน้า สีหน้าไม่เพียงไม่มีแววขุ่นเคืองแม้แต่น้อย มุมปากยังยกขึ้น หัวเราะอย่างมีเลศนัย “ในเมื่อคุณปู่ชอบนัก อีกสองสามวันวันเกิดอายุครบแปดสิบปีของคุณปู่ ผมจะส่งนกมาให้อีกตัว”
แววตาของท่านปู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย คล้ายอยากพูดอะไร แต่ปั๋วจิ่วซือกลับหันหลังเดินจากไปทันที
“ที่มาที่นี่ ก็เพื่อซักถามเรื่องลูกประคำกับฉันเท่านั้นหรือ”
ปั๋วจิ่วซือไม่สนใจคำพูดของเขาเลย
ท่านปู่มองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “ก็เพราะเนี่ยจิงจือสินะ”
ปั๋วจิ่วซือเดินไปถึงข้างประตู ฝีเท้าพลันหยุดลง
เมื่อเห็นเขาหยุดยืน ท่านปู่ก็รู้ว่าตนเองพูดถูก
เขาแค่นเสียงเย็นชา เตือนว่า “เธอตกลงกับฉันแล้วว่าจะคลอดเด็กออกมา แล้วส่งให้ตระกูลปั๋วเลี้ยงดู ต่อไปจะไม่มาพัวพันกับแกอีก”
“แกก็รู้จักเจียมตัวไว้บ้าง งานเลี้ยงวันเกิดของฉันสัปดาห์หน้า ฉันจะประกาศเรื่องแต่งงานระหว่างแกกับฝูหลิน เตรียมตัวให้ดี”
บรรยากาศรอบกายปั๋วจิ่วซือเย็นเยียบ เขาไม่ตอบอะไร เปิดประตูแล้วเดินออกไป
“อีกเรื่องหนึ่ง” เสียงของท่านปู่ดังไล่หลังมา น้ำเสียงเหมือนกำลังแจ้งให้ทราบ “บ่ายวันนี้ ฉันจะโอนเงินก้อนหนึ่งออกจากบัญชีของแก”
ปั๋วจิ่วซือหยุดอยู่ข้างประตู เอียงหน้าไปด้านข้าง เหลือบมองท่านปู่ด้วยหางตา
เขาเดาได้แล้วว่าท่านปู่ต้องการเงินก้อนนั้นไปทำอะไร
เขายกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน แล้วเอ่ยตามน้ำว่า
“คุณปู่อยากโอนก็โอนไป ตั้งแต่เมื่อไรต้องขอความยินยอมจากผมด้วย”
พูดจบก็ยกเท้าเดินออกจากห้องชา
……
หลังจากพ่อบ้านจัดรถไปส่งเนี่ยจิงจือกลับบ้าน คนกลุ่มที่มาทวงบ้านก็กลับไปแล้ว
เป็นเพราะท่านปู่ปั๋วช่วยวิ่งเต้น และทักทายคนระดับบนไว้เรียบร้อย
แต่เงินที่เขารับปากไว้ กลับโอนให้เธอเพียงบางส่วน
ท่านปู่ปั๋วพูดทางโทรศัพท์ว่า “บริษัทกับบ้าน ฉันจะช่วยรักษาไว้ให้ก่อน พอเด็กคลอดออกมาแล้ว ฉันถึงจะจ่ายเงินที่เหลืออีกห้าร้อยล้านให้เธอ”
ตาแก่เจ้าเล่ห์ กลัวว่าเธอจะไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ถึงได้ใช้เงินห้าร้อยล้านมาบีบเธอไว้
“ปั๋วจิ่วซือจะแต่งงานกับคุณหนูตระกูลหวังหรือคะ” เนี่ยจิงจือถามเพียงประโยคเดียว