หลายวันต่อจากนั้น กองทัพปีศาจและผู้บำเพ็ญนอกรีตไล่สังหารชาวบ้านในจวิ้นหลิวซาอย่างเหิมเกริม
แม้เอ้อโหลวจะส่งคนไปแจ้งข่าวล่วงหน้าแล้ว แต่ฝีเท้าของคนธรรมดาย่อมช้ากว่าผู้มีพลังบำเพ็ญเหล่านี้มากนัก
ยิ่งต้องพยุงคนชราและพาเด็กเล็กไปด้วย ความเร็วก็ยิ่งลดลง
หลายคนเดินต่อไม่ไหว จำต้องซ่อนตัวอยู่ในป่าเขา ทว่ากลับถูกปีศาจค้นพบเป็นกลุ่ม ๆ แล้วสังหาร
บัดนี้ในเมืองแทบไม่เหลือผู้คน ส่วนใหญ่กลับไปซ่อนตัวอยู่บนเขา
ไม่เหมือนแต่ก่อนที่สังหารคนได้หลายหมื่นในคราวเดียว พวกมันต้องออกค้นหาในป่าเขาทีละกลุ่ม
เพื่อให้การไล่ล่าสะดวกขึ้น กองทัพปีศาจจึงแบ่งออกเป็นกองย่อยหลายกอง แต่ละกองมีคนเพียงร้อยกว่าคน
ฝ่ายผู้บำเพ็ญนอกรีตก็มีคนคิดจะแยกตัวออกไปเช่นกัน ทว่าทุกคนที่ต้องการจากไปล้วนถูกหม่าจิงสังหาร
เอ้อโหลวคิดว่าการควบคุมคนเหล่านี้ไว้ อย่างน้อยก็ยังพอควบคุมพวกเขาได้บ้าง
หากหลุดจากการควบคุมของเขาไป ไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก
“ประมุขหอ เมื่อครู่มีคนพบถ้ำแห่งหนึ่งข้างหน้า มีผู้คนซ่อนอยู่มากมาย”
“คนของเรายังไม่ทันลงมือ ก็ถูกพวกปีศาจกลุ่มหนึ่งแย่งไปเสียก่อน”
หม่าจิงรายงานเอ้อโหลวด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
“พวกปีศาจหยาบคายยิ่ง พี่น้องของเราหลายคนถูกพวกมันฟัน เพราะถอยไม่ทัน”
ปีศาจปฏิบัติต่อผู้บำเพ็ญนอกรีตอย่างหยาบคายมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยเห็นพวกเขาอยู่ในสายตา
“พวกปีศาจกลุ่มนั้นมีจำนวนเท่าใด? ฝีมือเป็นอย่างไร?”
“ราว 100 กว่าคน ในนั้นมีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานสิบกว่าคน”
“เคี๊ยก ๆ ๆ...”
“พวกเจ้าช่างไร้ประโยชน์นัก ปีศาจแค่นี้ยังสู้ไม่ได้หรือ?”
มารเฒ่าหัวเราะแห้ง ๆ พลางจ้องหม่าจิงด้วยสายตาอำมหิต