เอ้อโหลวสังหารคนไปสองคน ทำให้พวกผู้บำเพ็ญนอกรีตกลุ่มหนึ่งหวาดผวาจนตัวสั่น แล้วออกคำสั่งบังคับให้ทุกคนตั้งค่ายอยู่นอกเมืองสิบลี้
พวกผู้บำเพ็ญนอกรีตเหล่านี้ไม่เต็มใจแม้แต่น้อย แต่ด้วยเกรงกลัวอำนาจของมารเฒ่าหู จึงทำได้เพียงเดินตามกันอย่างเกียจคร้านไปตั้งค่ายชั่วคราวนอกเมือง
“หม่าจิง เจ้าออกไปเดินฟังข่าวหน่อย ดูว่ามีใครนินทาข้าลับหลังบ้าง จดลงสมุดไว้”
“ขอรับ ข้าน้อยรับรองว่าจะไม่ตกหล่นแม้แต่คนเดียว”
หม่าจิงรู้สึกว่าตนได้รับความไว้วางใจจากมารเฒ่าหู ในบรรดาคนทั้งหลาย ผู้เป็นนายยังเชื่อใจตนที่สุด เขาคว้าสมุดเล่มหนึ่งแล้วเดินออกไปอย่างกระตือรือร้น
หลังหม่าจิงจากไป คนที่เหลืออยู่สิบกว่าคนล้วนเป็นคนสนิทที่แท้จริงของเอ้อโหลว
“มีเรื่องหนึ่งให้พวกเจ้าไปจัดการ”
เอ้อโหลวมองคนสิบกว่าคนเบื้องหน้า ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ
“กองทัพปีศาจจะเข้าสู่จวิ้นหลิวซาในวันพรุ่ง พวกขุนนางท้องถิ่นที่นั่นคงหนีไปกันหมดนานแล้ว ชาวบ้านทั่วไปน่าจะยังไม่รู้เรื่อง”
“ข้าต้องการให้พวกเจ้าขี่ม้าเร็ว มุ่งหน้าไปจวิ้นหลิวซาคืนนี้ แล้วแจ้งให้ชาวบ้านในพื้นที่อพยพ”
“จะให้ชาวบ้านอพยพไปทางใด? ต้องไปเมืองซานหยางกันทั้งหมดหรือไม่?”
ชายหนุ่มคนที่เมื่อครู่ต้องการชักกระบี่ขึ้นหน้ากองศพ ประสานมือถาม
ชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่าลู่อวิ๋น ว่ากันว่าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่งเช่นกัน
ทะเลตันเถียนของเขากว้างถึงสามฉื่อ นับว่าอยู่ในระดับเดียวกับแม่ทัพเฉิน และด้อยกว่าเอ้อโหลวเพียงกว่าสองเท่าเท่านั้น