ใต้บัญชาของแม่ทัพมนุษย์หมาป่า ยังมีรองแม่ทัพขั้นแก่นทองอีกสองคน
หม่าจิงตามหาแม่ทัพเถาที่อ่อนแอที่สุดพบเพียงคนเดียว เขากลัวว่ามารเฒ่าหูจะสู้ไม่ไหว จึงไม่กล้าไปยั่วยุผู้ที่มีฝีมือแข็งแกร่งเกินไป
หม่าจิงพาผู้บำเพ็ญนอกรีตหลายคน ในที่สุดก็มาถึงนอกที่ตั้งของแม่ทัพเถา
หม่าจิงฉีกเสื้อผ้าตนเองจนขาดรุ่งริ่ง ดึงผมให้ยุ่งเหยิง แล้วป้ายฝุ่นกับรอยเลือดลงบนใบหน้า
จากนั้นยังกลิ้งเกลือกบนพื้นหลายตลบ ทำให้ตนเองดูสะบักสะบอมยิ่งกว่าเดิม ถึงค่อยเดินไปยังค่ายใหญ่
“แม่ทัพเถา!”
“ช่วยด้วย!”
แม่ทัพเถาผู้นี้ก็เป็นชนเผ่ามนุษย์หมาป่าเช่นกัน เส้นขนของเขาเป็นสีเทา ดวงตาฉายแววหม่นเศร้าเล็กน้อย ทว่าดูสง่างามไม่ธรรมดา
“แม่ทัพเถา พวกเราพบกองกำลังที่เหลืออยู่ของกองทัพพิทักษ์แผ่นดิน พวกมันดุร้ายยิ่งนัก มารเฒ่าหูสู้ไม่ไหว จึงส่งพวกเรามาขอความช่วยเหลือ”
“มารเฒ่าหูบอกว่าแม่ทัพเถากล้าหาญเกรียงไกร ในกองทัพทั้งหมด มีเพียงท่านเท่านั้นที่มีฝีมือพอจะช่วยเขาได้”
แม่ทัพเถาเท้าคาง พลางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
“เฮ้อ มารเฒ่าหูฝีมือไม่เอาไหน ตัวคนก็ไร้ประโยชน์ไปทั้งร่าง มีเพียงสายตาที่ยังพอใช้ได้!”
“อยู่ที่ใด จงนำทางข้า!”
“ขอรับ!”
หม่าจิงก้มศีรษะประจบประแจง นำทางอยู่เบื้องหน้า
แม่ทัพเถาพาผู้ติดตามไปเพียงสิบกว่าคน เดินตามอยู่ด้านหลัง
หม่าจิงเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนศีรษะและใบหน้าไม่หยุด บางครั้งยังแอบเหลือบมองแม่ทัพเถา
ในใจเขาครุ่นคิดว่า ร่างกายอันแข็งแกร่งของแม่ทัพเถาผู้นี้ น่าจะช่วยให้ตนเลื่อนขั้นสู่ขั้นแก่นทองได้
ขณะเดียวกัน เขาก็อดกังวลไม่ได้ หากมารเฒ่าหูคุยโวเกินจริง แล้วสู้แม่ทัพเถาไม่ไหวขึ้นมา