เอ้อโหลวซ่อนกาย แล้วเดินอาด ๆ เข้าประตูหน้าห้างการค้าไปอย่างเปิดเผย
เดิมที ยันต์ล่องหนกับยันต์กลบกลิ่นอายใช้ได้ผลกับผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณเท่านั้น หากอยู่ต่อหน้าญาณของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐาน ย่อมยากจะหลบซ่อน
แต่บัดนี้ญาณของเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานช่วงกลางส่วนใหญ่ ทั้งยังฝึกเคล็ดวิชาญาณของสวี่เฟิงอีกด้วย
เขาสามารถใช้ญาณระงับกลิ่นอาย แล้วอาศัยยันต์ล่องหนช่วยซ่อนร่าง
เมื่อใช้ทั้งสองอย่างร่วมกัน ย่อมหลบเลี่ยงญาณของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานได้ไม่มีปัญหา
บัดนี้ฝีมือยังไม่ถึงขั้น รอให้เขาฝึกญาณและเคล็ดวิชาจนแข็งแกร่งขึ้นอีกหน่อย ก็จะล่องหนได้โดยไม่ต้องอาศัยยันต์
เคล็ดวิชาของสวี่เฟิงนี้ถูกใจเอ้อโหลวยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเมื่อครั้งสวี่เฟิงฝึกวิชานี้ เขาเอาไปใช้ทำอะไรกันแน่
เขาเดินเข้าไปในห้างการค้าโดยไม่สนใจสายตาผู้ใด ก่อนจะไปหยุดอยู่ข้างประตูบานเล็กที่ปิดสนิท แล้วยืนนิ่งรอ
รออยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็มีคนเปิดประตูบานนั้น เขาจึงฉวยจังหวะเดินตามเข้าไป
ด้านหลังประตูบานเล็กเป็นลานด้านหลังของห้างการค้า สินค้าส่วนใหญ่เก็บไว้ในห้องเก็บของสักแห่งภายในลาน
เขาเดินวนอยู่ในลานรอบหนึ่ง ในที่สุดก็พบห้องเก็บของ แล้วลอบเข้าไปเงียบ ๆ
ในห้องเก็บของมีถุงป่านกองเต็มไปหมด ข้างในล้วนเป็นเกลือก้อนใหญ่
เอ้อโหลวเดินผ่านถุงป่านเหล่านั้น ถุงแล้วถุงเล่าพลันหายวับไปกลางอากาศ
เขาคำนวณคร่าว ๆ เกลือเหล่านี้น่าจะมีราว 200 สือ
เขานับนิ้วมือและนิ้วเท้าคำนวณ ต่อให้ขนเกลือ 200 กว่าสือกลับไปทั้งหมด ในเมืองมีผู้คนถึง 100,000 คน อย่างมากก็กินได้เพียงหนึ่งหรือสองเดือน