ฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น เมืองซานหยางเก็บเกี่ยวผลผลิตได้อย่างอุดมสมบูรณ์จริง ๆ
ด้วยความช่วยเหลือจากวัวเหล็ก พวกเขาพอจะเพาะปลูกพื้นที่นาอันอุดมสมบูรณ์ได้หนึ่งในสามของทั้งเมือง
ผู้อพยพกลุ่มใหม่กัดฟันทนตรากตรำทำงานหนักกว่าครึ่งปี ในที่สุดก็เก็บเกี่ยวธัญพืชได้มากมายจนกองพูนเป็นภูเขา
พวกเขาล้วนเป็นผู้เช่าที่นาของเอ้อโหลว เพียงต้องจ่ายค่าเช่าที่นาให้นายที่ดินสองส่วน ธัญพืชที่เหลือก็เป็นของตนเอง
เมื่อเห็นธัญพืชกองพูนเต็มยุ้งฉาง หลายคนทอดถอนใจว่า มีชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต ในที่สุดก็จะได้ฉลองปีใหม่อย่างอิ่มหนำเสียที
อย่างน้อยทั้งครอบครัวก็ไม่ต้องกังวลเรื่องกินไม่อิ่มอีกแล้ว
เอ้อโหลวเองก็เก็บเกี่ยวได้มากมายเช่นกัน ทั้งค่าเช่าที่นาและผลผลิตจากที่ดินส่วนหนึ่งที่คนใต้บังคับบัญชาของเขาเพาะปลูก รวมแล้วเกือบ 1,000,000 สือ
เดิมทีในน้ำเต้าวิเศษมีธัญพืช 8,000,000 สือ ส่วนภูเขาปากอสรพิษเก็บไว้ 1,000,000 สือ ยังแทบไม่ได้ใช้ไปเท่าใด บัดนี้จึงมีเพิ่มขึ้นอีก 1,000,000 สือ
ยิ่งไปกว่านั้น ที่ดินเหล่านี้ล้วนเป็นทรัพย์สินของเอ้อโหลว เขามีคุณวุฒิทางการศึกษา จึงไม่ต้องเสียภาษี
ทั่วทั้งเมืองซานหยาง เหลือเจ้าที่ดินรายย่อยที่ต้องเสียภาษีเพียงไม่กี่สิบครัวเรือน ปีนี้เก็บภาษีได้รวมแล้วกว่าหมื่นสือ
ธัญพืชหมื่นสือที่เก็บมาได้ เอ้อโหลวไม่ยักยอกแม้แต่เมล็ดเดียว เขานำไปหลอมเป็นยาเม็ดเดินทัพทั้งหมด แล้วคุมขบวนไปส่งถึงนครชิงโจวด้วยตนเอง