เอ้อโหลวมีร่างกายกำยำอยู่บ้าง ยามนี้ถูกเตะเข้าไปหนึ่งที ซี่โครงก็หักอีก ไม่รู้ว่าผู้ว่าการเซี่ยไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลเช่นนี้มาจากที่ใด
ยิ่งกว่านั้น ผู้ว่าการเซี่ยยังมองทะลุสภาพล่องหนของเขาได้อย่างแม่นยำ ชายชราเซี่ยผู้นี้ลึกล้ำยากหยั่งถึง
เสียงอึกทึกในที่นี้ทำให้คนอื่น ๆ ภายในเรือนตกใจมานานแล้ว ต่างตะโกนลั่นพลางมุ่งหน้ามาทางนี้
ที่สำคัญกว่านั้น หลังถูกเตะ เอ้อโหลวก็ปรากฏร่างขึ้นมา
โชคดีที่ก่อนมาเขาเตรียมแผนสำรองไว้ ใช้ญาณเปลี่ยนโฉมหน้า ยามนี้จึงดูคล้ายชายวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้ง
หาไม่แล้ว หากเขาซึ่งเป็นผู้ว่าการเมืองซานหยางและยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานมาลักลอบขโมยเกลือที่นี่ ต่อไปคงไม่มีหน้าไปพบผู้ใดอีก
เอ้อโหลวรีบลุกขึ้นจากพื้น ตบยันต์ล่องหนอีกแผ่นลงบนร่าง แล้วเรือนกายก็หายวับไปอีกครั้ง
ระหว่างหลบหนี เขายังไม่ลืมหันกลับไปมองหลายหน
ผู้คนมากมายในเรือนกำลังตะโกนพลางตามหาร่องรอยของเขา
มีเพียงผู้ว่าการเซี่ยที่ยืนนิ่งงันอยู่ตรงประตู ดวงตาทั้งคู่จับจ้องเอ้อโหลวไม่วาง สายตาเคลื่อนตามร่างของเขาไป
ความเป็นไปได้เดียวที่มองทะลุร่องรอยซ่อนเร้นของเขาได้ ก็คือญาณแข็งแกร่งกว่าเขา
โชคดีที่ผู้ว่าการเซี่ยไม่ได้ลงมืออีก เพียงมองเอ้อโหลวปีนข้ามกำแพงจากไป
ในที่สุดเอ้อโหลวก็หนีออกจากเรือนหลังใหญ่ได้ ทว่าคราวนี้เขาไม่ได้หลบซ่อนในทันที
กลับวิ่งไปยังถนนใหญ่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน เผยร่างออกมาแล้วตะโกนสุดเสียง
“พบแล้ว!”
“พบแล้ว!”
“ในที่สุดข้าก็พบแล้ว!”
ผู้คนบนถนนหันมามองเป็นตาเดียว ไม่รู้ว่าคนผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือไม่
“เจ้าคนโง่ เจออะไรเข้าเล่า?”