บทที่ 228 พบสหายเก่าในต่างถิ่น
เมื่อเอ้อโหลวเห็นดวงตาคู่ที่ไม่เหมือนใครนั้นชัดเจน ความยินดีก็พลันเอ่อท้นจากก้นบึ้งหัวใจ
เขาไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกในยามนี้อย่างไร
จำได้ว่ามีประโยคหนึ่งในหนังสือกล่าวไว้ว่า จากกันนานย่อมดีกว่า………
ไม่ถูก!
ต้องเป็นพบสหายเก่าในต่างถิ่นต่างหาก
สหายเก่าที่ไม่ได้พบกันมาหลายปีได้กลับมาพบกันอีกครั้ง แถมยังเป็นในสถานที่เช่นเมืองผู้บำเพ็ญนอกรีต
เขาฝืนกลั้นความรู้สึกอยากคืนร่างเดิมเอาไว้สุดกำลัง
“ฮึ ๆ ๆ……”
เอ้อโหลวเดินไปหยุดข้างซือหม่าอี้ ดวงตาสามเหลี่ยมเย็นเยียบกวาดมองอีกฝ่ายขึ้นลง พร้อมหัวเราะประหลาด
ซือหม่าอี้ระแวดระวังอยู่ในใจ ฝืนข่มตนไม่ให้ถอยหลัง
เล่าลือกันว่ามารเฒ่าหูผู้นี้มีนิสัยประหลาด สังหารคนโดยไม่กะพริบตา
เพียงเพราะมีคนมองเขาหรือไม่มองเขา ก็อาจถูกฆ่าได้
ตลอดช่วงที่เขาสืบข่าว เขาได้รู้ว่าพวกผู้บำเพ็ญนอกรีตในเมืองต่างหวาดผวาทุกครั้งที่เอ่ยถึงมารเฒ่าหู
ยามมารเฒ่าหูเดินไปตามถนน ผู้คนสองฟากทางล้วนไม่รู้ว่าควรทอดสายตาไปทางใด
แม้บุรุษร่างดำผู้นั้นจะบอกว่ามารเฒ่าหูเป็นคนช่วยทุกคนไว้ ซือหม่าอี้ก็ยังคงระแวดระวังคนผู้นี้อยู่บ้าง
คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังเขาเป็นคนเช่นไร
เอ้อโหลวเดินวนสำรวจซือหม่าอี้อยู่ในยามนี้ ไม่ได้พบกันมาหลายปี ในใจยินดีจนเกิดความคิดอยากหยอกเย้าอีกฝ่าย
“ฮึ ๆ ๆ……”
“เจ้ามาถึงเมืองนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”
“เหตุใดไม่มารายงานข้า?”
“หรือว่าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา?”
เมื่อเผชิญกับอำนาจบาตรใหญ่ของมารเฒ่าหู ซือหม่าอี้ทำได้เพียงประสานมือคารวะ